Ornithorhynchus anatinus, znany jako dziobak, to półwodny ssak endemiczny dla wschodniej Australii, w tym Tasmanii. Jest jednym z zaledwie pięciu żyjących gatunków monotrem – ssaków rodzących jaja zamiast żywych młodych.
Unikalny wygląd
Dziobak ma charakterystyczny wygląd: dziób podobny do kaczki, palczate łapy i ogon przypominający bobra.
Ssak rodzący jaja
Jako monotrem, dziobak składa jaja. Jest jednym z dwóch żyjących rodów monotrem, obok jaszczurka.
Elektrocepcja i dziób
Dziob dziobaka pokryty jest miękką skórą i zawiera elektroceptorów. Służy do wykrywania słabych pól elektrycznych generowanych przez ruchy mięśni ofiar, np. krewetek i bezkręgowców wodnych.
Adaptacje wodne
Palczate łapy ułatwiają pływanie, a ostre pazury na przednich łapach posługują się do kopania nor w brzegach rzek. Gęsta, wodoodporna sierść zatrzymuje powietrze i izoluje od zimnej wody.
Jadowite kolce
Samce posiadają ostre, jadowite kolce na tylnych nogach, używane głównie w sezonie parowania. Jąd nie jest śmiertelne dla ludzi, ale sprawia silne bóle.
Rozmnażanie i wczesne życie
Samice składają zazwyczaj dwa jaja w norach wyłożonych liśćmi i trawą. Po wykluciu młode, zwane puggles, piją mleko wydzielane przez specjalne gruczoły mleczne na łaty sierści, gdyż dziobaki nie mają sutków.
Status ochrony
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) kwalifikuje dziobaka jako gatunek bliski zagrożeniu z powodu utraty siedlisk, zanieczyszczenia wód i gatunków inwazyjnych. Trwają prace ochronne mające na celu ochronę populacji i siedlisk.
Podsumowując, dziobak to wyjątkowy organizm, przykład niesamowitego zróżnicowania życia na Ziemi.