Zanim zdecydujesz się na adopcję świstaka preriowego, warto zrozumieć wymagania związane z wprowadzaniem tych wysoce społecznych zwierząt do domu. Przy odpowiedniej opiece i miłości świstaki preriowe mogą stać się doskonałymi zwierzakami – wymagają jednak dużej dawki opieki i interakcji społecznej, by się rozwijały. Zależy od Ciebie i Twojej rodziny, by zintegrować te urocze stworzenia w swoim stadzie i zapewnić im tak samo miłujące środowisko, jakim dysponowałyby w naturze.
Instrukcja
Upewnij się, że masz czas i chęć, by opiekować się świstakiem preriowym w prawidłowy sposób. Świstaki potrzebują przestronnych klatek w centrum rodzinnego życia, by zaspokoić swoją potrzebę wspólnoty i socjalizacji. Nie wystarczy trzymać zwierzę w obecności ludzi – musisz pozwolić mu na interakcję z rodziną poza klatką i swobodne poruszanie się – pod Twoim bliskim nadzorem.
Zapewnij świstakowi odpowiednie mieszkanie. Stwórz przyjazną przestrzeń o wymiarach minimum 60 x 60 x 90 cm. Klatka musi oferować dużo miejsca do zabawy, kuwetę i gniazdo. Ponieważ pazury świstaków łatwo pękają, klatka musi mieć solidną siatkę dna o oczkach nie większych niż 1,25 x 1,25 cm. Rampy ze stali trzeba unikać.
Do wyposażenia klatki warto dodać: sterty świeżego siana oraz rurki do chowania się i zabawy.
Umieść w klatce piaskownicę lub pudełko ze szredderowanym papierem, w którym świstak może kopać i wykopywać nory. Szorstki cegła lub blok betonowy pomóc zatrzeć pazury. Zębaczki (np. linkowe dla psów lub te do papug) również są ważne.
Zadbaj o czyste, bezalergenne środowisko, by wspierać wrażliwy układ oddechowy świstaków. Włoski, niewłaściwa wilgotność, kurz, perfumy, opary farb i brudna podłodka – wszystko to może wywołać choroby dróg oddechowych.
Zapewnij stały dostęp do świeżej wody, siana i traw. Jako uzupełnienie diety możesz dawać umiarkowane ilości zielonych liści, niektórych warzyw i płatków owsianych. Wodę zmieniaj codziennie, a pojemnik myj co najmniej raz w tygodniu.
Kastruj samca świstaka preriowego. Skonsultuj się z weterynarzem specjalizującym się w małych zwierzętach. Kastracja nie tylko zapobiega rozmnażaniu, ale też hamuje agresywne tendencje typowe dla samców w naturze. Aby nie utrwaliły się one na stałe, zabieg wykonaj jesienią lub wiosną pierwszego roku życia zwierzęcia. Sterylizacja samic jest opcjonalna i nie niesie konkretnych korzyści.