Obrączkowanie ptaków to powszechna metoda identyfikacji w branży ptaków towarzyszących. Hodowcy i sprzedawcy ptaków domowych i dziczych są zobowiązani do stosowania obręczy jako identyfikacji. Pierścień na nodze ptaka mówi wiele o jego pochodzeniu i hodowcy. Stany jak Nowy Jork wymagają tych obręczy, by zapobiec nielegalnemu importowi ptaków dziczych.
Historia obręczy ptasich
Zanim import ptaków do USA stał się nielegalny, hodowcy nie musieli używać obręczy. Po zakazie importu gatunków żywych i egzotycznych, prawo nakazało, by wszystkie ptaki towarzyszące sprzedawane w USA były urodzone w USA i miały obręcze dowodzące pochodzenie. Na czas publikacji, kakadu z literami HCW na obręczy pochodzi z Helga's Parrot Hatch w Mission, Teksas (www.parrothatch.com).
Rodzaje obręczy
Departament Ochrony Środowiska akceptuje dwa typy: z szwem i bezszwowe. Obrączki ze szwem (butt-end) zamyka się kombinerkami. Są tymczasowe – można zdjąć i nałożyć nową bez niszczenia. Bezszwowe nakłada się na pisklę i stają się stałe, bo ptak w nie dorasta. Trwałe obręcze nie da się zdjąć bez uszkodzenia lub krzywdy ptaka.
Wady obręczy
Obrączki mogą zacierać się w zabawkach, elementach klatki. Przy chorobie/urazie nodzy obręcz może ucierać krążenie. Niektórzy proszą weterynarza o zdjęcie i zastąpienie inną formą identyfikacji. Małe alternatywy, ale od 2011 r. mikroszczepy u ptaków średnich/dużych uważane za łatwe i skuteczne.
Mikroszczepy
Mikroszczep to identyfikator wielkości ziarna ryżu. Wkładany pod skórę; po zeskanowaniu pokazuje dane właściciela. U ptaków poniżej 100 g (nymphiki, ziarennice) mikroszczepy są nieskuteczne i drażnią. U dużych ptaków (kakadu, ara, szare papugi) żyjących do 80 lat, mikroszczepy mogą przestać działać po 25 latach. Zalety: trwałość, wysoki wskaźnik odzyskania zgubionych ptaków.