Wielogatunkowe woliere – wyzwania i korzyści
Wielogatunkowe woliere, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, tworzą wzbogacone środowisko, w którym ptaki mogą wykonywać naturalne zachowania stadne. Jednak ptaki trzymane w niewoli mogą współistnieć tylko przy ściśle przestrzeganych zasadach, aby zapobiec śmiertelnie niebezpiecznym urazom wynikającym z walk lub agresywnego gryzienia. Kluczem do sukcesu jest znajomość czynników decydujących o bezpiecznym współżyciu.
Gatunek
Gatunek ptaków to pierwszy i najważniejszy kryterium doboru towarzyszy do klatki. Zazwyczaj najlepiej trzymać w woliierze tylko jeden gatunek, ponieważ niektóre gatunki nie dogadają się w tym samym środowisku – np. nierożeczki maskowane i różowolicowe. Gatunki o podobnym rozmiarze i typie dzioba mniejsze ryzyko urazów podczas normalnej socjalizacji. Dlatego papuga z dziokiem hakowatym (np. konur) nie powinna być trzymana z ptakiem nasionozercnym o prostym dziobie (np. czyżyk).
Ważne: Duże ara i szare papugi afrykańskie potrafią w ułamku sekundy odgryźć nogi i palce mniejszym ptakom.
Rozmiar
Rozmiar ptaków w wielogatunkowym woliierze to kluczowy aspekt. Zasadą jest: nigdy nie łączyć dużych ptaków z małymi, np. ar z czyżykami i nierożeczkami. Nawet jeśli ptaki różnych rozmiarów dogadają się poza klatką, duże ptaki mogą stać się terytorialne, a nawet lekkie ugryzienie potężnym dziobem amazonki może zranić mniejszy gatunek.
Ogólnie ptaki dzielimy na cztery kategorie wielkości:
- Bardzo małe: czyżyki
- Małe: papużki faliste i nierożeczki
- Średnie: konury
- Duże: amazonki, szare papugi i ary
Temperament
Temperament potencjalnych współlokatorów należy przetestować przed zamknięciem ich razem. Testowanie polega na postawieniu każdego ptaka w osobnej klatce w dużym pokoju; z upływem dni klatki zbliża się do siebie. Gdy klatki stykają się bokiem a ptaki spokojnie, bez agresji dzielą przestrzeń – mają odpowiedni temperament. Połączenie dwóch nieznajomych, nietestowanych ptaków grozi ciężkimi urazami lub śmiercią.
Wskazówka: Papużki, nierożeczki i czyżyki najlepiej trzymać w parach.
Płeć
Płeć ma znaczenie, ponieważ niektóre gatunki łatwo rozmnażają się w niewoli lub tworzą hybrydy z zaburzeniami behawioralnymi. Para związana nie musi składać się z samca i samicy. Jeśli ptaki nie są przeznaczone do hodowli przez doświadczonego, licencjonowanego hodowcę, w dużych woliierach lepiej trzymać samice – one lepiej się dogadują i rzadziej okazują agresję w sezonie lęgowym.
Ostrzeżenie: Agresywne samce kakadu znane są z zabijania niechętnych samic.