Dwa gatunki papużek australijskich
Bourke'i (Neopsephotus bourkii) i budgerigary (Melopsittacus undulatus) – australijskie papużki z rodziny Psittaculidae. Podobieństwa i różnice. Obie małe: 18–33 cm. Łatwe w opiece, dobre ptaki domowe. Bourke'i: ciszej, mniej zabawne, nie wymagają tyle interakcji. Niektórzy uważają bourke'a za nudnego, budgerigara za głośnego. Wybór zależy od pożądanego poziomu interakcji i tolerowanego hałasu.
Bourke'i
Nazwa od Sir Richarda Bourke, gubernatora Nowej Południowej Walii 1831–36, zwolennika równouprawnienia i tolerancji. Bourke'i: ciche, spokojne, łagodne. Mniej aktywne od budgerigarów, mniej gwałtowne. Bardziej niezależne, mniej potrzebujące uwagi, same się rozrywają. Nie wspinają po słupkach, zwykle nie mówią, wydają ciche dźwięki. Jedyny papużek bez zielonego koloru, ogony długie, płaskie na końcu.
Budgerigary
"Budgie" od brit. "Budgerigar" – to co w USA "parakeet". Przyjazne, aktywne, inteligentne – lubią wspinać, gryźć, bawić się, ćwierkać, śpiewać. Niektórzy uczą się "mówić" i trików. Wytrzymałe, łatwe – ale lubią interakcję: z ptakiem lub człowiekiem. Najpopularniejsze ptaki domowe, dostępne, tanie. Dobre "pierwsze ptaki" przy regularnej uwadze i zabawkach.
Wspólne trzymanie
Mimo wspólnej rodziny, większość ekspertów i właścicieli NIE zaleca wspólnej klatki. Niektóre budgerigary agresywne – zgłaszano kluczenie bourke'ów. Inna przyczyna: różne nawyki. Budgerigary: wspinają po słupkach, krótkie loty między drążkami. Bourke'i: loty poziome – potrzebują poziomej klatki lotowej. Skrzydła bourke'ów NIGDY nie przycinać – w niewoli kontynuują ten styl lotu. Wspólna klatka = pozioma dla bourke'a, ale wystarczająco wysoka dla budgerigara.
Alternatywy
Zamiast jednej klatki – osobne klatki obok: towarzysz, ale niezależność. Bourke'i dobrze współistnieją z czyżykami, kanarkami, nierożeczkami w tej samej klatce. Poza klatkami, latanie w dużym pokoju – nie drażnią się, nie interakcjonują. Budgerigary najlepiej w parze od młodości lub same z dużą ilością zabawek i interakcji z człowiekiem.