Dzięki niezliczonym gatunkom i odmianom kolorystycznym szczygiele to popularne ptaki domowe. Aktywne, ciekawskie, dobrze znoszące inne ptaki – idealne do małych wolierów. Płodne, łatwe w opiece. W przeciwieństwie do papug czy nymphków, nie uczą się mówić, wykonywać trików ani chodzić na rękę, choć można je oswoić do tolerowania ludzkiej obecności.
Mieszkanie
Długie klatki, nie wysokie. Najlepiej para w klatce lub małe stado w wolierze. Minimum 75 cm długości na parę. Słupki max 1,25 cm odstępu. Hierarchia wymaga miejsca na uniknięcie znęcania. Birdguys.com poleca posadzki z gałązek twardych drzew liściastych (różne grubości), wymieniane, gdy pokryte fekaliami. Posadzki na przeciwległych końcach zachęcają do lotów. Brak światła naturalnego – lampa pełnego spektrum z timerem.
Zabawki
Biser, lustra, przedmioty błyszczące. Wiele szczygłów lubi drabinki, huśtawki, płytkie naczynia z wodą do kąpieli. Finchworld poleca „pacyfikator ptaka” (biser na sznurkach) – ptak może wyciągać do gniazda lub wypuszczać agresję.
Karmienie
Dieta: nasiona, owady (larwy mącznika, świerszcze), świeże pokarmy. Alternatywnie pelety dla szczygłów zamiast nasion. Świeże: jajka ugotowane ze skorupkami, kiełki fasoli, szpinak, marchew, brokuły, pomarańcze, banany, mango, papaja, ananas. Duane Johnson (hodowca zebra finch) zaleca piasek żołądkowy i kostkę sepionową.
Hodowla
Większość gatunków dojrzewa płciowo ok. 6 m-c. Przestronne, czyste środowisko, obfite jedzenie i woda to wszystko, co trzeba. Właściciel chcący hodować: wystarczy dać materiał gniazdowy (wełna, siana, gałązki) lub powiesić koszyk/gniazdo. Samica składa 1 jajo dziennie, zaczyna zagrywać po legle (3–8 jaj). Inkubacja ok. 14 dni.
Oswajanie
Zazwyczaj szczygiele nie stają się „oswojone” i nie lubią bycia chwytanych. Jeśli delikatnie manipulowane od młodości, niektóre nauczą się jeść z ręki, a nawet chwilowo usiąść na palcu.