Żywotność łabędzi niemych
Łabędzie niemie, naturalnie występujące w Europie, na Wyspach Brytyjskich i w Afryce Północnej, zachwycają obserwatorów ptaków swoją dużą, chwytną białą sylwetką. Słyną również z agresywnej obrony gniazd i piskląt. Dorosłe osobniki ważą do 14 kg (31 funtów), a rozpiętość skrzydeł przekracza 2,4 metra (8 stóp). W naturze żyją do 19 lat, natomiast w niewoli mogą przekraczać 35 lat.
Zachowania w okresie parzenia
Kiedyś uważano, że łabędzie niemie tworzą pary na całe życie, jednak współczesne badania behawioralne, m.in. Departamentu Ornitologii Cornell, zaprzeczają temu. Okazuje się, że łabędzie mogą mieć do czterech partnerów w życiu, a czasami „rozwodzą się” z niedopasowanym partnerem. Gdy młodszy samiec związże się ze starszą samicą, para gniazduje na terytorium samicy. Jeśli samiec związże się z młodszą samicą, gniazdują na jego terytorium. Samica, która straciła partnera, szybko znajduje nowego, zawsze wybierając młodszy samca.
Zachowania rodzicielskie
Łabędzie niemie budują gniazda w kształcie misk na suchym lądzie, wykorzystując gęstą roślinność wodną. Obaj rodzice uczestniczą w inkubacji i opiece nad pisklątami (cygnetami). Choć pisklęta potrafią pływać od pierwszego dnia życia, często jeżdżą na plecach lub pod skrzydłami rodziców – samiec sprowadza pierwsze pisklę do wody. Cygnety zaczynają latać po 60 dniach, ale pozostają z rodzicami przez około 12 miesięcy.
Komunikacja
Ze względu na prostą krtanię, która czyni te ptaki niemal niemymi, łabędzie niemie komunikują się głównie językiem ciała i wyświetleniami posturalnymi. Samiec wyginając skrzydła i pióra drugorzędne nad centrum pleców sygnalizuje agresję. Zdarza się jednak, że samce syczą lub wydają dźwięki przypominające szczekanie szczeniaka. Podobnie jak u niektórych gołębi, skrzydła łabędzia w locie generują rytmiczne brzęczenie, opisywane jako muzyczne pulsujące.
Status ochronny
Mimo że łabędzie niemie stanowią większość populacji dzichych łabędzi, w niektórych stanach USA podejmuje się działania ochronne, a w innych nie. Często spotyka się je w parkach, ale nie tworzą kolonii gniazdowych, a zamiast tego strzegą terytorium o powierzchni 2–4 hektarów wokół miejsca gniazdowania. Ich agresywna natura sprawia, że konkurują z rodzimą fauną o miejsca gniazdowe i pożywienie, co budzi niepokój u rolników i organów ochrony środowiska w Ameryce Północnej. Głowy łabędzi bywają zabrudzone brązem z błota lub wody żelaznej.