Hodowla konurów – różnorodność gatunków i wymagania
Konury – wiele wariantów: od małych do dużych, kolory: zielony, żółty, czerwony, brzoskwiniowy, brązowy. Dostępne dzicze (łapane) i hodowane w niewoli. Dzicze trudniejsze – estres, trudniej się aklimatyzują. Hodowlane lęgują szybciej i łatwiej.
Wiek lęgowy
Większość dojrzewa ~1 rok, gotowa do lęgu. Zielone, brązowokarkowe, azteckie, półksiężycowe – 3–5 lat do pierwszego lęgu.
Gniazdka
Drewniane lub metalowe. Niektóre konury dużo gryzą – niszczą drewniane, więc metal lepsze. Wiele gatunków nie tylko snosi w gniazdku, ale też śpi, bawi się, chowa – dostęp cały rok. Wymiary: 30×30×45 cm (12×12×18 cali). Kilka cm mchu torfowego/wiórów na dnie. Dla brązowokarkowych, azteckich, półksiężycowych – kurk lepiej (chcą wykopywać gniazdo).
Kładki
Większość gatunków – wiele kładek rocznie, 3–8 jajek. Złotoczołowe, jendaj, sun, dusky – do 4 kładek/rok. Zielone (aratinga) zazwyczaj 1, chyba że 1. kładka natychmiast usunięta. Samice wszystkich typów inkubują 23–28 dni.
Młodzież
Pisklęta w gniazdku min. 3 tyg. – karmione przez matkę, otrzymują ważne składniki z wydzielin żołądka. Wylatują ~5 tyg., często odstawiane i opuszczają gniazdo, bo samiec staje się agresywny.