Wstęp
Ptaki regularnie wędrują co rok. Przełądują wieloma trasami na północ i południe w zależności od pory roku. Dystans, prędkość lotu i położenie geograficzne odgrywają rolę w kształtowaniu szlaków w USA. Cztery „korytarze wędrówek” (flyways) definiują główne trasy migracyjne w Stanach Zjednoczonych. Flyways to obszary, w których przebiegają liczne trasy.
Korytarz Mississippi
Przebiega od południowego Ontario do zachodniego jeziora Erie, następnie wzdłuż rzeki Mississippi na południowy zachód. Najdłuższa trasa w półkuli zachodniej – od Dakoty Północnej do Michigana i na południe przez Luizjanę. Obszar nizinny, mało gór, ponad 4800 km. Dużo wody i niskie wzniesienia sprzyjają wędrówce.
Korytarz Atlantycki
Południowo-zachodnia część USA. Ciągnie się na północ przez Ocean Atlantycki przez Grenlandię do Koła Polarnie. Ważny dla ptaków wodnych i ptaków żyjących w korytach rzecznych. W łukowatym ruchu przez wschód kraju ptaki lecą na południe, by na koniec jesiennej wędrówki znaleźć się w Ameryce Południowej.
Korytarz Pacyficzny
Przyciąga mewy, kaczki, ptaki wodne do wybrzeża Arktyki. Trasa zaczyna się w Okręgu Polarnym przy wyspach Królowej Elizabety, bieży wzdłuż wybrzeża Alaski, potem na południowy wschód wzdłuż kanadyjskiego wybrzeża, wzdłuż wschodniego skrawu Gór Skalistych na południe, przez Meksyk Zachodni, kończąc w Ameryce Południowej. Jeden z najlepiej zdefiniowanych arktycznych szlaków w Ameryce Północnej.
Korytarz Centralny
Pokrywa większość centralnej części USA od północy do południa – od granicy zachodniej Montany do wschodnich granic Oklahomy i Teksasu. Często łączy się z korytarzem Mississippi na południu. Ptaki wodne przy Wielkiej Soli w Utah wybierają tę trasę – na zimę na południe, na lato na północ.