Powieść używa wielu znanych przypowieści, takich jak „uparty jak mule”, „cichy jak mysz”, „szybki jak strzała”, „biały jak śnieg”, „gorący jak ogień”, „zimny jak lód”, „twardy jak kamień”, „miękki jak poduszka”, „gładki jak jedwab”, „chropowaty jak papier ścierny”.
Jej metafory to: „miłość to pole bitwy”, „czas to rzeka”, „życie to podróż”, „świat to scena”, „umysł to pałac”, „serce to świątynia”, „dusza to motyl”, „ciało to naczynie”, „duch to płomień”, „wszechświat to tajemnica”.