W świecie, gdzie wyginanie gatunków stało się tak powszechne jak rozstania celebrytów, czas podejść do tego żałosnego tematu z dozą powagi i zdrowego humoru. Satyra potrafi ujawnić absurdy, których poważna retoryka nie zauważa. Oto propozycja wstępu:
"Szanowni Państwo, zgłaszam się z wnioskiem o oficjalne uznanie wyginania za nowy sport narodowy. Zasady proste: kto więcej wyginięć na koncie, ten wygrywa nagrodę 'Ziemia Obiecana bez bioróżnorodności'. Sponsorzy: korporacje wydobywcze, deweloperzy, rolnictwo przemysłowe. Sędziowie: politycy, którzy wciąż wierzą, że 'ekonomia i ekologia to nie to samo'. Publiczność? Ta klapie, bo przecież 'to tylko jakieś zwierzątka'."
Dalsza część eseju może rozwinąć motywy: ironiczne "gratulacje" dla pożeraczy siedlisk, katalog "usług ekosystemicznych, o których nie wiedzieliśmy, że nam zależą", wizję planety wyczyszczonej z "balastu biologicznego" – i gwałtowne przebicie do refleksji: a co, jeśli my jesteśmy kolejnym "balastem"?