Orły szybują, wykorzystując duże skrzydła i pióra do łapania i jeżdżenia po prądach powietrznych zwanych termikami. Termiki to kolumny ciepłego powietrza wznoszącego się, powstające przez różnice terenu lub ciepło słoneczne.
Gdy orzeł znajdzie termikę, rozpyra skrzydła szeroko, by zmaksymalizować powierzchnię i złapać wznoszące się powietrze. Przepływ powietrza nad skrzydłami generuje siłę nośną, wypychając orła w górę. Na szczycie orzeł używa piór ogonowych do sterowania i poszukiwania kolejnej termiki, co pozwala mu zostać w powietrzu na godziny bez machania skrzydłami i pokonywać wielkie dystanse z minimalnym wysiłkiem.