Budgerygary to popularny typ papużki, która z kolei to mała papuga. Rodem z Australii, jeden gatunek (Melopsittacus undulatus), ok. 120 ras hodowlanych (według Grace Pootspete, „Tail Feathers”). Podstawowy kolor zielony, wiele wariacji. Selekcja hodowlana stworzyła dwa typy niewolników: amerykański i angielski. Ciekawskie, lubią czwierać i bawić się.
Budgerygary australijskie (dzikie)
Dzikie, powszechne w Australii kontynentalnej. Zielone ciała, żółte czoła i twarze z czarnymi pasami na grzbiecie. Kamuflaż w zaroślach/trawach suchych regionów, gdzie jedzą nasiona. Dzikie mniejsze od niewolników – ok. 18 cm.
Budgerygary amerykańskie
Dwa typy w sklepach zoologicznych. Mniejszy: amerykański budgerygar (USA) – do 23 cm. Wiele kolorystyk z naturalnych mutacji: kobaltowy błękit, szary, biały, żółty, malwowy. Żyją do 15 lat, tanio – ok. 20 USD.
Budgerygary angielskie (wystawowe)
Znacznie większe, dramatyczniejszy wygląd. Nazywane budgerygarami wystawowymi (exhibition). Ten sam gatunek co dzikie i amerykańskie. Ogromny wachlarz kolorów i wzorów. Każda odmiana ma skalę punktową i opis ideału prowadzony przez „Budgerigar Society” w Anglii – do oceniania ptaków wystawowych. Żyją 5–7 lat, koszt 35–60 USD.
Rozmnażanie
W naturze: czerwiec–wrzesień (północ Australii), sierpień–styczeń (południe); legą gdy obfitość pokarmu. W niewoli: gniazdówka naśladująca dołki w drzewach. Dzikie australijskie wyhodowano selekcyjnie – parowanie ptaków z pożądanymi cechami (kolor, wielkość). Potomstwo z wyraženymi cechami. Z czasem selekcja dała dwa odrębne typy niewolników i wiele podtypów angielskich.