Jeśli kwakanie żab utrudnia sen, możeś liczyć na kota. Ale czy bezpieczne? Prawdziwe żaby (true frogs) zazwyczaj OK, ale ropuchy (toads) – też żaby systematycznie – nie.
Ropuchy i żaby
Wyglądają inaczej, inne families, ale ropuchy to żaby. Żaby prawdziwe (Ranidae) – 400+ gat., długie, mocne, płetwiaste nogi tylne (pływanie/skakanie). Ropuchy (Bufonidae) – „prawdziwe ropuchy”, krótkie nogi do chodzenia. Obie amphibie = anoury (rzęd Anura).
Prawdziwe żaby a koty
Poza lasami deszczowymi/tropikami – kot bezpieczny od trucizny żab. Najtrująższe (żaby strzałowe) – Ameryka Środkowa/Południowa. Jaskrawe kolory = ostrzeżenie. Im jaśniejsza, tym groźniejsza. Ameryka Północna: kubańska żaba drzewna – drażniące toksyny -> wymioty.
Ropuchy = problem
Ropuchy nie gładkie/śliskie, suższe klimaty. Groźne dla kota – zależnie od gatunku. Ropucha Kolorado (Colorado River toad) i ropucha morska (marine toad / cane toad) – najbardziej toksyczne. Zasięg w USA: południowy zachód, Hawaje, Floryda. Ropucha morska: trzymanie w pysku = śmiertelne.
Kot spotyka ropuchę
Kot goni skacącą ropuchę – urocze, ale po zjedzeniu: natychmiastowe silne ślinienie, hałas. Objawy: wymioty, biegunka, padaczki, duszności, niepewny chód, nadpobudliwość. Bardzo toksyczne (ropucha morska) = śmierć. Pilne przepłukanie ust wodą (wąż) i weterynarz.
Z daleka
Ropuchy wszystkożerne – zjedzą karmę kota, jeśli dostępna. Częsty kontakt przy misce. Ropuchy aktywne rano/wieczorem – trzymaj kota w nocy w domu. W regionach z ropuchami/żabami – kot tylko w domu.