Jeśli w okolicy salamandry – koty je polują. Szybkie, błyszczące ruchy prowokują. Złapanie złego gatunku = kłopoty.
Trytony to salamandry
Salamandry = płazy z ogonami u dorosłych, w tym trytony (newts) – większość czasu na lądzie. Trytony: bardzo krótkie nogi (brzuch dotyka ziemi). Nocne. Jedzą robaki, pająki, owady. Choć sucha skóra – muszą zostać wilgotne; przy gorącu/ suchości giną. Dlatego w lasach.
Trytony zachodnie (USA)
Zachód: tryton kaliforniński (20 cm, pomarańczowobrązowy, wokół kłód/skalnych szczelin), tryton czerwonobrzuchy (9 cm, ciemny grzbiet, pomidorowy brzuch), tryton szorstkskóry (taricha granulosa, 20 cm, sucha brodawkowata skóra, jasnobrązowo-ciemnobrązowy). Jeśli kot zje – żałuje, zwłaszcza szorstkskóry – najtruitszy w Ameryce Północnej.
Tryton wschodni
Wschód: 4 podgatunki: kropkowaty, centralny, złamany paskowy, półwyspowy. 6–9 cm. Nordost USA – Floryda, Zatoka Meksykańska. Mniej toksyczne od zachodnich, ale wszystkie 4 wydzielają toksyny odstraszające drapieżników (w tym kota).
Zatrucie salamandrą
Kot złapie toksyczną salamandrę – prawie na pewno wypłucie. Toksyny = obrona. Jeśli zje – reakcja zależy od gatunku: ślinienie, drapanie pysku, wymioty, trudności ze staniem/chodem. Skrajne: paraliż, oślepienie, śmierć. Pilna pomoc: przepłucz usta ogromną ilością wody (wąż, wanna) i do weterynarza.