"Szalejąca kobieta z kotami" to częsty motyw w kulturze, ale chłonienie kotów to nie żart. Chłoniacze cierpią na chorobę psychiczną, zmuszają ich do gromadzenia nieuzasadnionej liczby kotów, często z tragicznym końcem dla zwierząt i samej osoby. Jeśli podejrzewasz chłonienie w okolicy, zgłoś to lokalnym organom ochrony zwierząt. Twoje zgłoszenie może uratować koty i właściciela.
Więcej kotów niż można opiekować
Według Konsorcjum Badań nad Chłonieniem Zwierząt, "posiadanie więcej niż typowej liczby zwierząt towarzyszących" to jeden z czterech głównych znaków chłonienia. Dużo kotów samo w sobie nie czyni chłoniacza – różni się to od schronienia, które też może mieć dużo kotów. Chłoniacz nie potrafi zapewnić opieki. Koty mogą być niedożywione, brudne, chore, rannych od przeludnienia. Często giną z powodu złej opieki. Chłoniacz ma zaburzoną psychikę: pragną kontrolować wiele kotów, ale nie potrafią im zapewnić opieki.
Brudne, zatłoczone przestrzenie życiowe
Centralną cechą chłonienia jest brudna, zatłoczona przestrzeń. Dom chłoniacza może być trudny do przemieszczania lub niezdatny do zamieszkania, ale u chłoniaczy zwierząt scenka jest szczególnie mroźna. Dom z kotami pełen jest odchodów, zapach zbyt wielu zwierząt na małej powierzchni. Wielu chłoniaczy gromadzi też przedmioty – dom zatłoczony śmieciami, kupkami, innymi rzeczami.
Zaprzeczanie, izolacja i tajemniczość
Chłoniacze mają słabą wgląd we własne działania. Wierzą, że opiekują się dobrze, mimo dowodów przeciwnych. Odcinają się społecznie, czują się prześladowani przez obcych, którzy "nie rozumieją". Mogą być w złym zdrowiu, niepotrafiąc dbać o siebie ani o koty. Czasem jednak dobrze ukrywają zachowanie, wyglądając normalnie na zewnątrz.