Kot perski to jedna z najpopularniejszych ras w USA. Podobnie jak wiele innych ras, ma genetyczne skłonności do pewnych schorzeń. Nie oznacza to, że każdy kot perski będzie chory ani że rasa jest mniej zdrowa niż inne. Odpowiedzialne hodownictwo może zapobiec wielu wadom geneticznym.
Wrodzona choroba pęcherzykowata nerek
Jest to stan dziedziczny powodujący powiększenie nerek i ostateczne niewydolność nerkową. Pęcherzyki obecne od urodzenia w nerkach zaczynają rosnąć między 3. a 10. rokiem życia. Chorobę można odziedziczyć od jednego lub obojga rodziców.
Łzawienie oczu
Koty perskie często mają łzawiące oczy. Ze względu na skróconą twarz, kanałek łzawny jest zakręcony, co powoduje przelew łez. Zazwyczaj skutkuje to tylko zabarwieniem futra, ale czasami może dojść do infekcji oka.
Kamienie w drogach moczowych
Kamienie w drogach moczowych (kamień nerkowy) najczęściej występują u kotów perskich. Mniejsze kamienie mogą zostać wydalone z moczem, większe wymagają usunięcia chirurgicznego. Czasami dochodzi do zatykania, co staje się nagłym stanem zagrożenia życia.
Dysplazja stawu biodrowego
Koty perskie mają grube kości, dlatego są skłonne do dysplazji stawu biodrowego – zwyrodnienia stawu, który ostatecznie przestaje funkcjonować. Przyczyny: dziedziczenie, otyłość, złe odżywianie lub duża masa mięśni miednicy.