Kot ragdoll – miły gigant z predyspozycjami
Ragdolly słyną z miłości do ludzi, łagodnego temperamentu i dużej wielkości. Nazwa od tendencji do luźnienia mięśni przy trzymaniu na rękach – jak rag doll (lalka szmata). Rasa ogólnie nie znana z wad genetycznych, ale warto znać ryzyka.
Zdrowie serca – kardiomiopatia hipertroficzna
Ragdolly są narażone na kardiomiopatię hipertroficzną (HCM) – pogrubienie ściany serca. Ściana staje się sztywna, trudniej pompować krew do komór serca. Maine coony i inne duże rasy też na to chore – czasem „Big Cat Syndrome”. Właściciele zauważają przy wysiłku/stresie (wysokie tętno). Objawy: apatia, spadkowy apetyt, duszności, trudności oddechowe, omdlenia. Nie ma kuracji, ale farmakoterapia pomaga.
Wzrok i ruchowość – mukopolisacharydoza VI
Niektóre badania wskazują, że ragdollry mają większe ryzyko genu mukopolisacharydozy VI (brak arylsulfatazy B). Szczególnie linie z Australii. Niedobór prowadzi do problemów ocznych i stawowych, nieleczony – do paraliżu. Choroba rzadka, ale jeśli Twój ragdoll jest chory – terapia zastępcza enzymem lub przeszczep szpiku kostnego.
Choroba nerek – PKD
Ragdollry chorują na wielotorbielową chorobę nerek (PKD) – typową dla persów. Torbiele w nerkach, pogarszająca funkcję. Niewydolność nerek – stadium końcowe. Dziedziczna, objawy 3–10 rok życia: polidipsja, poliuria, utrata wagi, apetytu. Weterynarz zdiagnozuje USG.
Kłki sierści (hairballs)
Poszczególne kłki to poważne: blokady jelit. Ragdollry przez długą, luksusową sierść i podsierście skłonne do splątania mogą mieć więcej/większe kłki. Choć rasa uważana za łatwą w pielęgnacji, regularne czesanie usuwa martwą sierść i zapobiega kłkom.
Higiena jamy ustnej
Ragdollry, jak większość ras, chorują na zapalenie dziąseł (gingivitis). Często przez słabą dietę lub same mokre karmy. Karma sucha (według wielu weterynarzy) redukuje nalot. Nieleczony nalot -> gingivitis -> przyzębie -> infekcje wtórne -> uszkodzenie serca, nerek. Częsanie zębów + karma sucha = profilaktyka.