Dwa główne problemy z tarczycą u kotów to nadczynność i niedoczynność tarczycy. Przy nadczynności organizm kota produkuje za dużo hormonu tarczycowego; przy niedoczynności – za mało. Z obu, nadczynność jest częstsza, ale niedoczynność może stać się problemem u kotów po leczeniu nadczynności. Dlatego kluczowe jest, by właściciele zwierząt czuwano obserwowali swoje koty po leczeniu nadczynności.
Apetyt i waga
Kot z nadczynnością tarczycy ma wyższy poziom metabolizmu. Często szybszy metabolizm prowadzi do wzrostu apetytu oraz znaczącej utraty wagi. Kot z niedoczynnością często je mniej. Jej wolniejszy metabolizm sprawia, że jest narażona na przytywanie do otyłości, mimo zmniejszonego apetytu.
Pragnienie, wymioty i kuweta
Wzmożone pragnienie i spożycie wody to klasyczny znak nadczynności tarczycy, skutkujący częstszymi wizytami w kuwecie. Oprócz częstego oddawania moczu, normalne jest, by kot z nadczynnością wymiotował i doświadczał biegunki i luźnych stolców. Kot z niedoczynnością jest skłonny do zaparcia.
Zmiany fizyczne
Stan tarczycy nie da się ustalić tylko po futrze, bo obie choroby tarczycy wpływają na jego kondycję. Futro może być matowe i/lub rzadkie, a skóra łuszcząca i sucha. Wypadanie włosów jest też normalne. Kot z nadczynnością może doświadczać szybkiego wzrostu pazurów i mieć grube, kruche pazury. Może też mieć przyspieszony rytm serca, trudności z oddychaniem, drgania i słabość. Kot z niedoczynnością ma tendencję do niższej temperatury ciała, skłaniając go do szukania cieplejszych miejsc.
Zachowanie
Wzmożony poziom energii jest powszechny u kota z nadaktywną tarczycą. Również kot z nadczynnością wydaje się niepokojny i nerwowy, często chodzi z boku na bok i wyje nocą, wydając długie, żałosne wycie w godzinach nocnych. Kot z niedoczynnością nie wykazuje takiego lęku; zamiast tego ma tendencję do lenistwa i spędza więcej czasu niż zwykle na spaniu. Około pięć procent kotów z nadczynnością wykazuje apatyczną nadczynność, gdzie wydają się zdepresowani, słabi lub obojętni wraz z utratą wagi i obniżonym apetytem.
Diagnoza
Niedoczynność tarczycy jest dość rzadka u kotów i zazwyczaj wynika z leczenia nadczynności. Diagnoza zaburzeń hormonów tarczycy obejmuje dokładne badanie medyczne przez weterynarza, który może poczuć powięksioną gruczoł podczas badania fizykalnego. Weterynarz uwzględni historię choroby kota i objawy, a także wykona badania krwi w celu pomiaru poziomu hormonów tarczycy. Skan tarczycy może również pomóc potwierdzić nadczynność.
Leczenie
Istnieje kilka opcji leczenia nadczynności tarczycy. Terapia radiojodem jest preferowaną metodą leczenia wśród weterynarzy, bo oferuje bezpieczne, trwałe wyzdrowienie. Lek na receptę – metymazol – jest skuteczny w kontroli poziomu hormonów tarczycy, jednak to zobowiązanie dożywotnie i zazwyczaj wymaga dwóch dawek dziennie. Również kotka musi mieć regularnie monitorowaną funkcję tarczycy u weterynarza, by upewnić się, że poziomy hormonów są poprawne. Operacja to mniej popularna opcja, bo trudno weterynarzowi usunąć odpowiednią ilość tkanki, a starzy koty mogą mieć problemy z znieczuleniem. Czasami leczenie nadczynności może skutkować nadmiernie leniwą tarczycą. Jeśli kot stanie się niedoczynny, weterynarz przepisze suplement hormonu tarczycowego, by przywrócić równowagę hormonalną kota.