Maine Coon – gigant z Nowej Anglii
Maine Coon to rasa wywodząca się z stanu Maine, znana od XVIII w. Powstała w wyniku krzyżowania wielu ras przywiezionych z Europy. Tylko najsilniejsze osobniki przetrwały surowie zimy, co przez pokolenia doprowadziło do powstania olbrzymiego, wytrzymałego kota. Wokół pochodzenia narosło wiele mitów – najpopularniejszy (nieprawdziwy) głosi, że to krzyżowanie z jeżem. Poniżej wskazówki do identyfikacji.
Potrzebne przedmioty
- Kot
- Twoje oczy
Instrukcja
Krok 1: Ogólna sylwetka
Kot ogromny. Średni samiec przekracza 9 kg, długość od nosa do ogona często ponad 90 cm. Pełna wielkość osiągają w 4–5 lat. Długie ogony grube do samej końcówki, szerokie barki, grube kości kończyn. Łapy mogą być szerokie jak dłoń dorosłego mężczyzny.
Krok 2: Futro
Rasa długowłosą z gęstym, jedwabistym pierzem na ogonie. Na podbrzuszu wiszące futro jak zasłona. Szyja prawie niewidoczna pod grubym kołnierzem – wrażenie, że siedzi bezpośrednio na barkach. Ze względu na losowe krzyżowania występuje prawie każdy kolor i wzór, najczęściej tabby. Każdy tabby Maine Coon ma charakterystyczne pasmo w kształcie litery M na czole – to pewny znak rozpoznawczy.
Krok 3: Głowa
Gruby kołnierz pod gardłem daje wrażenie brody. Czaszka prostokątna, przypomina ryśa. Uszy szeroko rozstawione, uchylone na boki. Gruba brwi, głęboko usiadłe oczy. Policzkowe przesłonięte przez potężne, bocznie wystające szczęki. Wąsy długie, grube, śnieżnie białe (u ryśa ciemne). Często pyszczki na końcach uszu (tzw. lynx tips), choć nie zawsze. Jeśli kot ma te cechy – to Maine Coon. Druga najpopularniejsza rasa na świecie (po Persie), powszechna poza strefą równikową.