Kontekst społeczny vs biologia
Tabu inbredu u ludzi nie dotyczy psów. Dla psa brak kontekstu rodzinnego. Gdyby miot nie został rozdzielony i skastrowany – naturalnie by się parzyli. Instynkt, nie świadomość rodziny.
Genetyka
Rodzeństwo = podobny genotyp. Przekazują podobieństwo potomstwu. Profesjonalni hodowcy czasem stosują inbred, by utrwalić cechy: ustawione uszy, miniaturowość (teacup), długie sierstwo. 1. generacja – zazwyczaj bez negatywnych skutków.
Nowe, niepożądane cechy
Ciągłe inbred w kolejnych generacjach = spadek siły genetycznej. Pożądane cechy zostają, ale pojawiają się nowe wady: problemy wzroku, słaba gęstość kości/łamliwość, złe usposobienie, trudności w treningu.
Znikające cechy pożądane
Ciągłe inbred może wyeliminować cechy pożądane. Każde pokrycie = subtelna mutacja. Np. uszy: wolimy ustawione, naturalnie ucięte. Ale some psy dorastają z jednym uchem ustawionym, drugim suwym – mutacja od inbredu.