Historycznie pasterze północnych klimatów hodowali psy do opieki nad stadami – wiele z tych ras przetrwało do dziś. Choć niektóre nadal pasą renifery lub owce w zimowych Alpach i śnieżnych dolinach, wiele to psy domowe, których rodziny nie zdają sobie sprawy z ich zdolności.
Typowe cechy
Rasy pasterskie mają wiele kolorów, kształtów, rozmiarów, ale psy śnieżne mają odrębne cechy: grube podsierście – wodoodporne włosy zewnętrzne i miękkie podsierście izolujące. Małe, trójkątne uszy (prick ears) – łatwe do ruchu, ochronione futrem przed utratą ciepła. Gruby, zakrzywiony ogon na grzbiecie – nie tylko ozdoba. Pies używa go jako kocu, przykrywając łapy i nos podczas odpoczynku.
Psy i wikingowie
Islandzki owczarek to jedyna rasa z Islandii jako ojczyzną. Pochodzi od psów, które przepłynęły na wyspę z wikingami >1000 lat temu. Te wytrzymałe, średniej wielkości psy były niezbędne do ludzkiego przetrwania na Islandii. Rodowod sięga starożytnego nordyckiego spitza – wspólnego przodka wielu nordyckich psów pasterskich.
Psy arktyczne
Szwedzki vallhund, fiński lapphund, samojed – psy robocze z klimatów arktycznych, korzenie sięgające starożytnych wilków i lisów. Nadal ciągną sanki, noszą ładunki, pasą renifery – tak jak setki lat temu.
Psy górskie
Szwajcaria i Belgia – nieprzewidywalne klimaty, Szwajcaria: nieprzyjazne tereny Alp. To środowisko wyprodukowało rasę: wielki szwajcarski pies górski i odmiany belgijskiego owczarka. Belgijski owczarek wyróżnił się jako pociągowy w czasie wojny, przerzucając haubice. Wytrzymały szwajcarski pies ma ojczyznę w odległych, surowych dolinach – wciąż używany jako pies pasterski i roboczy.