Miniaturowy schnauzer wywodzi się ze standardowego, uznany jako rasa 1889. Mimo rozmiaru (30–36 cm) – silny, ochronny pies strażniczy. Podwójne futro: zewnętrzne szorste, wewnętrzne miękkie. 3 kolory: czarno-srebrny, czarny, sól i pieprz.
Futro i tekstura
Kolor nie jedyna cecha. Na wystawach: typowe podwójne futro, wypuszczane (plucking), dość długie – sędzia ocenia szorstkość (nie zbyt miękkie). Jednolite pigmentacja skóry i pokrycie futrem. Brak różowych/białych plam skóry.
Czarno-Srebrny
Szara-czarna mieszanka we futrze zewnętrznym (czarny dominuje) → przejście w czarny futer podłużny. Podbródek bez prześwietleń/fawn, dominujący ciemnoszary/czarny. Różnice tonu tylko do łokci (jak u soli i pieprzu).
Czarny Pełny
Nie jedyny kolor jednolity, ale jedyny dopuszczony na wystawach. Dla sędziego: futro zewnętrzne intensywnie czarne, błyszczące, podłużne jasniejsze. Dozwolone: kilka pojedynczych białych włosów, mała biała plama na klatce.
Sól i Pieprz (Salt and Pepper)
Rozkład włosów, niekoniecznie czarno-biały (nazwa myląca). Dozwolone mieszanki jasnych/ciemnych z fawn. Podobnie jak czarno-biały: mieszanka we futrze zewnętrznym. Włosy pasmowe + jednolite czarne/białe, pasmowe dominują. Ciemniejsze włosy siwieją/ześrubieją na kończynach (pyszczek, wąsy, uszy).