Wstęp
Korgie to ulubione psy królowej Elżbiety II. Dwie rasy korgi, obie hodowane do napędzania bydła. Jedna: Cardigan Welsh Corgi, druga – faworyt królowej – Pembroke Welsh Corgi. Obie żyją 12–15 lat. Cardigan starsza rasa, Pembroke wyhodowana z Cardigana.
Budowa ciała
Obie: długie ciała przy krótkich nogach. Cardigan: długi, lisiczy ogon. Pembroke: krótki ogon. Łapy Cardigana okrągłsze, uszy dłuższe i bardziej rozstawione. Cardigan większy i cięższy. Wysokość: 27–32 cm, waga 11–17 kg. Pembroke: 25–30 cm, 9–12 kg. Do 1850 r. Cardigan był jedynym psem w niektórych walijskich domach.
Osobowość
Korgi: aktywny, inteligentny, posłuszny, ale może być agresywny. Mały rozmiar pozwalał gryźć bydło w nogi, by ruszyć stado – korgie królowy znane z gryzienia jej. Potrzebują dobrej socjalizacji i zrozumienia miejsca w stadzie (włączając ludzi). Poza tym: oddani, bardzo aktywni, ostrożni wobec obcych. Obie rasy: dobrzy stróże, dużo szczekają – princeza Diana żałowała "japiących korgów królowej". Dobrze w apartamentach (mały rozmiar), ale długie codzienne spacery konieczne.
Zdrowie i pielęgnacja
Obie: sierść wodoodporna, średniej długości, łatwa w pielęgnacji (grzebień, sztywną szczoteczką). Luszczą 2x w roku. Skłonności: postępujące zanik siatkówki (PRA), jaskra, wady kręgosłupa. Nie przekarmiać – łatwo otyną → problemy z kręgosłupem.
Pochodzenie
Pembroke może pochodzić z: keeshond, pomeranian, schipperke, szwedzki vallhund. Pembroke i Cardigan uważane za tę samą rasę do 1934 r., gdy sędzia uznał, że zbyt różne – podzielił na dwie. Pembroke popularniejszy (Dog Breed Info Center) – prawdopodobnie przez skojarzenie z królową. Oprócz pasterstwa: ratterzy (zabójcy szczurów) i strażnicy farm.
Różnica kluczowa: Ogon (długi u Cardigana, krótki u Pembroke) i uszy (dłuższe, rozstawione u Cardigana). Temperament bardzo podobny.