Termin „teacup” (herbatnik) nie jest oficjalnie uznany, nie ma konkretnych standardów kategoryzacji. Teacup Dogs Agility Association akceptuje psy każdej rasy w wieku 12 miesięcy i wysokości do 43 cm (17 cali). Oficjalne organizacje kynologiczne (AKC, British KC) nie używają terminu „teacup”, ale jest on powszechnie stosowany przez właścicieli i hodowców.
Historia szczątków teacup
Hodowla psów wyłącznie z powodów estetycznych rozpoczęła się w XIX wieku. Dotąd hodowano psy pod kątem cech użytecznych. Szczeniaki teacup służyły jako towarzysze i symbole statusu u dworów azjatyckich i europejskich. Teacup yorkowie datowane na 1800 r. w Anglii, teacup pudle na 1500 r. z pochodzeniem z Azji, Francji i Europy.
Rasy teacup
Teacup mogą być: yorki, maltyz, chihuahua, morkie, pomerańczyk, terier, pudel. York waży 1,8–3,2 kg (4–7 lb), wysokość 20–23 cm (8–9 cali) – idealny pies towarzyszący. Maltyz: 1,8–3,2 kg, 23–25 cm (9–10 cali) – zabawne, silne ciało, ostry umysł. Chihuahua (kiedyś ofiarowany ceremonialnie): najmniejszy pies, 0,9–2,7 kg (2–6 lb), 15–23 cm (6–9 cali). Teacup pomerańczyk – popularny towarzysz, uwielbiany za puchaty wygląd. Morkie (york × maltyz) – łagodny, energiczny, nie liniejący.
Pielęgnacja szczeniaka teacup
Ze względu na rozmiar, szczeniaki teacup wymagają większej troski niż normalne szczeniaki. Potrzebują więcej jedzenia i wody, karmienia co kilka godzin przez pierwsze 6 miesięcy lub do osiągnięcia 1,3 kg (2,8 lb), według Daisy Teacup Poodle. Pierwsze miesiące są kluczowe – stała opieka i nadzór. Nie zostawiaj ich samotnych na długo. Nie pospieszaj – niech się przyzwyczai w swoim tempie. Zmieniaj karmę stopniowo przez 2 tygodnie. Zapewnij klatkę do snu i jedzenia. Domostwa, gdzie wszyscy pracują lub są małe dzieci, nie powinny brać szczeniaka teacup.
Zdrowie – hipoglikemia to główne zagrożenie
Szczeniaki teacup, które nie jedzą i piją często, są narażone na hipoglikemię – gwałtowny spadek cukru we krwi. Brak leczenia może doprowadzić do śmierci. Stres ze zmiany środowiska, niedobór snu, infekcje – inne przyczyny. Skonsultuj się z weterynarzem przy pierwszej wizycie: objawy, profilaktyka, leczenie.