FCI (Fédération Cynologique Internationale) – międzynarodowa organizacja definiująca psy i ich standardy według kraju pochodzenia. 84 kraje członkowskie, po jednym przedstawicielu. Unikalna: psy uznawane przez kraj, a kraj pisze i definiuje standard danej rasy.
Historia
1911 r. – powstanie FCI: standaryzacja i ochrona cech czystorasowych psów. Kraje założyciele: Niemcy, Austria, Francja, Belgia, Holandia. I wojna światowa – przerwa w działaniu, reaktywacja 1921, prawnie 1968.
Członkostwo
USA nie są członkiem FCI, ale mają wzajemną umowę co do uznania. FCI ≠ AKC – nie prowadzi rejestru ani nie definiuje rodowodu; to robią kraje członkowskie. Nie mylić z Federación Canina Internacional – nieuznana przez FCI. Mylące, bo organizacje krajowe w Ameryce Południowej często zaczynają się od Federación Canina.
Cel
Główna aktywność: planowanie i organizacja międzynarodowych wystaw psich. Najwyższa nagroda: Certificat d'Aptitude au Championnat International de Beauté (CACIB) – Certyfikat Zdolności i Międzynarodowy Mistrz Piękna. 4 kategorie oceniania: piękno, praca, posłuszeństwo, agility i wyścigi. Tłumaczenie wymogów rasowych i standardów, licencjowanie sędziów.
Standardy ras
10 grup ras na podstawie cech. Każdy kraj patronuje rasę unikalną dla swojego środowiska i pisze standardy. Np. grupa 10: charty widowe – długowłosowe, szorstkowłosowe, krótkowłosowe. Krótkowłosowe: chart afrykański (Wielka Brytania), ale też włoski, hiszpański, węgierski, polski, arański. Hiszpański chart afrykański podobny do brytyjskiego – różnica: tylne ćwierćwy wyższe od przednich. Według FCI: wszystkie europejskie charty afrykańskie wywodzą się z azjatyckiego chartu afrykańskiego, sprowadzonego w czasach starożytnych. Każda rasa podlega tylko standardom swojego kraju członkowskiego w konkursach piękna. FCI dzisiaj uznaje ok. 339 ras na świecie w ten sposób.