Minijamniki wyglądają tak samo jak standardowi, tylko mniejsi i o innym składzie genetycznym. Według AKC, oba mają ten sam budowę ciała, kolory i usposobienie. Inne nazwy: doxie, psy kiełbasowe.
Historia
Jamniki – psy goniowe z Niemiec, 1500 r. (Encyclopedia of Dog Breeds). Krótkie nogi = zmutowany gen. Hodowla na małe nogi by wchodziły do nor broduchów/zwierząt. Ok. 1900 r. popyt na mniejsze psy towarzyszące, nie myśliwskie. Skrzyżowano z miniaturowymi pinscherami, papillonami, miniaturowymi schnauzerami by uzyskać minijamnika.
Futra
Trzy typy jak u standardowych: gładkowłosy (najczęstszy, najwięcej linieje, minipinscher w genach), drąsowłosy (rzadsze, mniej linieje, ale futro trzeba stripować raz rocznie – usuwanie martwych włosów/węzłów, miniaturowy schnauzer w genach), długowłosy (linieją, codzienne czesanie by uniknąć zaplątań, papillony w genach).
Płeć
Łatwiej uzyskać samca – hodowcy trzymają suki na hodowłę. Samce mogą być tańsze. Szczeniaki w schroniskach lub ratunkach rasowych – opłaty adopcyjne często wyższe od dorosłych (zniechęcanie hodowli).
Rozmiar
Obie płci tę samą wielkość/wagę – rzadkie u psów. Średnio: 12,5–15 cm wysokości (kłeb), ok. 5 kg wagi. Mogą wyrosnąć większe – mają geny standardowego jamnika.
Problemy z treningiem
Hodowlane do kopania i polowania na zwierzęta norowe – szczeniaki skłonne do kopania. Wyznacz jedno miejsce w ogrodzie. Gdy kopie indziej – przenieś na wyznaczone, pochwal. Zakopywanie smakołyków pod ziemią zachęca do powrotu.