Historia
Nazwa „Schnauzer” od niemieckiego „Schnauze” – pyszczek. Miniaturowy Schnauzer powstał w Niemczech pod koniec XIX w. jako mniejsza wersja standardowego schnauzera. AKC: hodowla w USA od 1925 r., rosnąca popularność. Pierwotnie hodowani na polowanie na szkodniki (drobne zwierzęta i owady).
Wygląd
Sierzcz zewnętrzna drętwiająca, podsierzcz miękka. Trzy kolory: najpopularniejsza „sól i pieprz” (brwi, broda, nogi srebrzysto-szare w odcieniach), czarno-srebrny i czarny. Grube wąsy, prostokątna głowa z uszami V.
Zachowanie
Czuwacy, aktywni, zabawni, a zarazem posłuszni. AKC: „przyjacielscy, inteligentni i chętni do posłuszeństwa”. Lojalni, czułi, kochają bycie w domu z rodziną – nie są psami dworowymi.
Zdrowie i opieka
Ogólnie zdrowi, ale narażeni na: cukrzycę, trzustkowe zapalenie, choroby wątroby, kamienie nerkowe, problemy oczne. Łatwo tyją – kontrola diety i ruchu konieczna. Wysoka energia – codzienne spacery/bieganie, inaczej problemy behawiorowe.
Uwagi praktyczne
Mało linieją, mają włosy, nie futro – dobre dla alergików. Wymagają pielęgnacji: codzienne czesanie/rozczesywanie, by uniknąć filcowania. Często szczekają – uciążliwe, ale dobre strażnicy. Nie zawsze dobrze z małymi dziećmi, chyba że wychowali z nimi. Przewidywana długość życia: ok. 15 lat.