Historia rasy
Pekińczyk wywodzi się z chińskiego Pekinu (dzisiejszy Pekin). Obrazowane w sztuce od VIII wieku, trafiły do Europy ok. 1860 r. AKC uznało rasę w 1906 r.
Pielęgnacja futra
Długie, luksusowe podwójne futro wymaga minimum godziny szczotkowania tygodniowo, by zapobiec zadzioraniu i filcowaniu. Regularne kąpiele i tryzowanie wokół oczu, uszu i łap to podstawa.
Odżywianie i waga
Pekińczyki w domach bez wybiegania łatwo otyną. Standard rasy: 3,2–6,3 kg (7–14 lbs). Dieta musi być dostosowana do wieku, zdrowia i aktywności – unikalne białko, ograniczony tłuszcz, brak "ludzkiego" jedzenia.
Choroby rasowe
- Serce: niewydolność serca (częsta u ras miniaturowych).
- Twarz brachycefalna: problemy z oddychaniem, infekcje oczu, ropnie rogówki.
- Stawy: reumatoidalne zapalenie stawów (arthritis).
- Krzyż: dysplazja, problemy z kręgami.
Ciekawostka
Legenda głosi, że pekińczyk to syn lwa i małpy: od lwa wziął futro i godność, od małpy – figlarność i niezgrabność.
Praktyczne wskazówki
- Unikaj przegrzewania – pekińczyki gorzej tolerują upały.
- Regularne wizyty u weterynarza (serce, oczy, stawy).
- Szczotkowanie co dzień, kąpiel co 2–3 tygodnie.
- Dobierz smyczy, a nie obrożę – chroni tracheę.