Pierwszy roczny 1850-km Iditarod odbył się 1973 z Anchorage (południowo-środkowe Alaska) do Nome (zachodni wybrzeż). Nazywany „Ostatnim Wielkim Wyścigiem na Ziemi”, krótsza wersja w 1967 w ramach setnej rocznicy Alaski, powtórzona 1969. Cel: upamiętnienie szlaku Iditarod (głównej arterii stanu) i podkreślenie roli psów nartowych i szlaku w historii Alaski.
Psy
Najczęściej w Iditarod: alaskańskie husky. To nie rasa zarejestrowana, choć hodowla planowana – często mieszanka ras północnych. Preferowane nad syberyjskie husky – hodowane na siłę, wytrzymałość, chęć ciągnięcia. Psy o silnym charakterze i zdolnościach decyzyjnych trenuje się na liderów zespołu – wyznaczają tempo, posługują komendami mushera.
Trening szczeniaków
Start w szczeniactwie, od 8 tygodni: socjalizacja, podstawy posłuszeństwa. Uczą akceptacji smyczy. Inne psy uczą się NIE ciągnąć smyczy – psy nartowe uczą się CIĄGNĄĆ. Trenerzy robią z tego grę – szczeniaki uczą się cieszyć się ciągnięciem małych obiektów/wózków ze smyczą.
Trening do wyścigu
Od 6 miesięcy biegają luźno obok zespołu, po miesiącach w smyczach na krótkich trasach z doświadczonymi psami. Psy rotowane w szeregu – doświadczenie w różnych pozycjach. Miesiące przed wyścigem: codzienne biegi, stopniowo do 160 km (100 mil) naraz. W treningu: odcinki 56 km (35 mil), 4h przerwy, znowu bieg. Psy noszą buty ochronne na pazy (kamienie, lód).
Trening psa wodzącego
Większość psów Iditarod trenowanych przez właścicieli, często też musherów startujących w wyścigu. Niektóre psy sprzedawane na szczycie kariery innym musherom. Psa wodzące wiążą bliską relację z prowadzącymi – zazwyczaj trenowane od szczeniactwa przez mushura na lidera zespołu.
Opieka nad psami
Organizatorzy Iditarod i władze Alaski traktują doniesienia o złym traktowaniu/okrucieństwie bardzo poważnie. Zasady opieki: przed wyścigiem ECG, badania krwi, badanie fizjologiczne. W trakcie: pies z objawami choroby zdjęty z zespołu, przewieziony na sańach do następnego punktu – zgłoszenie choroby, pies odstawiony. Odstawione psy lotem do Nome, czekają na właścicieli po wyścigu. Sekcje zwłok psów zmarłych w wyścigu – jeśli zgon przez zaniedbanie/przemoc – dyskwalifikacja mushura.