Historia rasy boksera – od bullenbeissera do gwiazdy Westminster

Boksers to psy średniej wielkości, krótkosrste, masywne. Krótkie, szerokie głowy z potężnymi szczękami do chwytania ofiary. Kolory: od fawna do bringowego, często z bielą. Grupa moloserów – typowo psy strażnicze.

Początki

Wyhodowani w XIX w. w Niemczech. Potomkowie wyginionego bullenbeissera – hodowanego na siłę i zwinność od 370 r. n.e., do zabezpieczania ofiary dla myśliwych. Bullenbeisser wyginął przez krzyżówki. Aby stworzyć boksera, niemieccy hodowcy skrzyżowali bullenbeissera z angielskim buldogiem.

Pierwsze wystąpienie

1895 r. – trzej niemieccy hodowcy (König, Roberth, Hopner) założyli Deutscher Boxer Club. 1905 r. – pierwszy standard rasy (wytyczne hodowcom). Standard z 1905 r. nie różni się znacznie od dzisiejszego.

Friederun Stockmann

Kluczowa postać. Napisała „My Life With Boxers”, upopularyzowała rasę. Jej pies Rolf von Volgesberg ojcem pierwszego mistrza – Dampf von Dom (1915). Po I wojnie światowej hodowała więcej mistrzów.

Początek XX wieku

Boksers do USA ok. 1900 r. Popularność w Europie. AKC pierwszy wpis 1904 r. Obie wojny światowe: psy ataku i łącznicze. Po II wojnie – jeszcze większa popularność. 1949 r. – Bang Away wygrywa Westminster. Na okładkach „Life” i „Esquire”.

Nazwa

Od postawy na tylnych nogach i walki przednimi – jak bokser. Nazwa z XVIII w. Niemiec. Inne teorie: „bierboxer” w rozwoju rasy. Boxer – pies w „The Cricket on the Hearth” Dickensa (1845).