Mountain Cur – pies osadników, dzisiaj odkrywany na nowo
Podczas kolonizacji Ameryki osadnicy przywieźli terieropodobne cur'y/miety. Skrzyżowały się z lokalnymi psami Indian – powstał Mountain Cur. Idealny dla potrzeb amerykańskiego osadnika: ekstreimalnie ochronny domostwa, doskonyły cichy tropiciel, potrafił wdręczać drobną zwierzynę na drzewa. Książka „Stary Żołnierz” (Old Yeller) o Mountain Curze. Od tamtej pory większość curów i odgałęzień uległa doprecyzowaniu w osobne kategorie ras. Jednak po kilku wiekach nieprzerwanej hodowli w odległych częściach Apalaczy odkryto wiele oryginalnych Mountain Curów i zapoczątkowano programy hodowlane by uratować przyszłość tego psa. Dziś głównie do polowań w Ameryce Południowej. Kilka wskazówek, jak pozytywnie zidentyfikować rasę.
Identyfikacja krok po kroku
-
1. Wymiary i cechy ciała
Wysokość w kłowie: 46–66 cm (18–26 cali), waga: 14–27 kg (30–60 lbs) – proporcjonalnie. Szerokie barki, kwadratowa sylwetka (długość = wysokość). Szerokie ciało, szeroki grzbiet, nogi mięśniaste, szeroko rozstawione. Ok. połowa rodzi się z bobtailem (krótkim ogonem), reszta – bardzo krótkie ogony, poziome, zakrzywione do góry. Często dewclaws (pazury wilcze) na tylnych nogach.
-
2. Sierść
Krótka, szorsta z podwłóknistą, miękką warstwą izolacyjną. Często cięższa niż u większości coonhoundów i ras drzewiaczych, ale nadal krótkowłosowa. Kolory: słynny żółto-cierniasty (tan-yellow), bringowy brązowy, czarny, bringowy i czarny.
-
3. Głowa
Gruba szyja umiarkowanej długości. Czaszka szeroka, płaska, nieco przypomina pitbulla. Uszy szerokie, zaokrąglone na szczycie. Podparte u podstawy, wiszą na pół długości na bokach. Pysk gruby, długości równy czaszce. Mięśnie widoczne na bokach i pod dolną szczęką. Kończynka nosa spłaszczona.