Historia
Starożytne powody: praca w polu – uszy cięte, by nie haczyły się o gałąze w polowaniu, usuwanie łatwych celów u psów bojowych, utrudnianie chwytania za uszy psów ochronnych. Choć powody przestarzałe, rasy znane z wyglądu z uszami pionowymi. Tradycja trwa, z wyjątkiem krajów, gdzie cięcie uszu nielegalne lub zakazane przez kluby rasowe.
Styl
Główna różnica zależy od rasy. Schnauzery, pitbule, boston teriery – krótki trójkątny cięcie. Boksery, dobermany, dogi niemieckie – długie, wysokie uszy. Miniauturny pinscher – średni/długi styl.
Długość
Różnice w obrębie ras. U ras z długim cięciem (doberman, dog niemiecki) psy domowe często dostają krótsze cięcie „pet” zamiast długiego „show” – łatwiejsze w pielęgnacji i treningu do stojąca. Choć nieświadomi weterynarze robią krótki trójkąt u tych ras – to niepożądane nawet w rynku domowym. Krótsze cięcie akceptowalne, zachowuje cechy rasy bez trudności z postawieniem uszu.
Procedura
Uszy trenuje się do stojąca, nakładając szynę (z tektury/podobnych materiałów) trzymającą ucho w pozycji podczas rozwoju. Operacje na szczeniakach – chrzęstka w uchu wciąż się formuje i można ją ustawić. Okno czasowe: 6–12 tygodni wieku. Optymalnie 8–10 tygodni. Ilość chrzęstki nie zmienia się – zmieniana jest tylko długość miękkiego tkanki (skóry), która w normalności wisiałaby. Pozostała skóra musi być trzymana przez chrzęstkę – dłuższe cięcie dłużej ustawia się pionowo.
Koszt
Koszty zależą od rasy i typu cięcia. Zazwyczaj $200–600. Wielkość psa, długość i typ cięcia. Cięcie wystawowe droższe; wielu weterynarzy nie robi go ze względu na ryzyko porażki w rękach amatora. Koszt wysoki – to operacja: narzędzia, personel, sala, znieczulenie.