Leptospiroza to choroba bakteryjna wywoływana przez Leptospira interrogans. Prowadzi do zagrożenia życia niewydolności wątroby, nerek lub obu narządów jednocześnie. Jest zoonozą – zaraza się na ludzi, dlatego szybka diagnoza jest kluczowa.
Drogi zarażenia
Główna trasa: kontakt z moczem zainfekowanych zwierząt (np. kąpiel w jeziorze z moczem szczurów). Bakterie przenikają przez uszkodzoną lub cienką skórę do krwiobiegu. Różne gatunki Leptospira noszą: psy (L. canicola), gryzonie (L. icterohaemorrhagiae), świnie/bydło (L. pomona), jeżowe/szopy (L. grippotyphosa). Zarażenie możliwe też połykaniem zmiażdżonego moczu. Bakterie atakują wątrobę, trzustkę, nerki, oczy, UKN i układ rozrodczy.
Objawy – zależne od szczepa i wieku
Młodsi psy są bardziej wrażliwe. Objawy: apatia, wymioty, gorączka, polidypia, biegunka, utrata wagi, drgania, krwawienia. Czasem śmierć nastąpi gwałtownie, z minimalnymi objawami. Weterynarz podejrzewa leptospirozę przy zdrowym psie z gorączką, chorobami nerek/wątroby, obrzękiem oczu w regionie endemischem.
Leczenie – terapia płynowa i antybiotyki
- Terapia płynowa: agresywne dolewanie płynów dożylnych – wypłukuje bakterie.
- Antybiotyki: penicyna, tetracyklina, doksycyklina.
- Antiemetyki (chlorpromazyna, metoklopramid, ondansetron) – wymioty bywają silne.
Szczepienia – nie chronią przed wszystkimi szczepami
Dostępne szczepionki chronią przed 2 lub 4 szczepami. Wymagane odnowienie co 6–9 miesięcy. Możliwe reakcje alergiczne. Decyzja o szczepieniu zależy od:endemiczności regionu i stylu życia psa – ocenia weterynarz.