Psy to zwierzęta stadne, które rozwijają się najlepiej dzięki interakcjom społecznym z ludźmi i innymi zwierzętami. Zdrowy, dobrze zsocjowany pies jest wolny od stresu, cieszy się dobrą kondycją fizyczną, wykazuje typowe dla gatunku zachowania i sprawnie radzi sobie z bodźcami środowiskowymi. Niestety, izolacja społeczna niszczy psychiczne dobrostan psa.
Najczęstsze problemy behawioralne u psów trzymanych w izolacji
Nadmierne szczekanie
Szczekanie to naturalna forma komunikacji psów – służy do obrony terytorium lub ostrzeżenia przed niebezpieczeństwem. U psów odizolowanych społecznie szczekanie staje się jednak objawem frustracji, nudu i samotności. Często towarzyszy mu destrukcyjne zachowanie, chodzenie w kółko (pacing) oraz niekontrolowane oddawanie potrzeb fizjologicznych. Problem ten dotyka często psów w schroniskach, przywiązanych na łańcuchu lub zostawianych samych w domu przez cały dzień.
Depresja
Psy, podobnie jak ludzie, mogą cierpieć na depresję. Objawy to: cofanie się z kontaktów, zmiany w apetycie i cyklu snu, bezruchowość (lentowość) oraz automutilacja (ssanie, gryzienie się). Według dr Johna Ciribassi, DVM, byłygo prezesa Amerykańskiego Towarzystwa Weterynaryjnego Zachowań Zwierząt, psy trzymane w izolacji są szczególnie narażone na stany depresyjne.
Hiperkineza (nadpobudliwość psychoruchowa)
Psy, które nie mogą usiąść w miejscu, są nadpobudliwe lub gwałtownie stają się agresywne, często są błędnie oceniane jako „agresywne” i eutanażowane. Mogą one cierpieć na hiperkinezę – zaburzenie behawioralne charakteryzujące się nadmierną aktywnością. Objawy fizjologiczne to: nadmierna ślinka, przyspieszony metabolizm, tachycardia, tachypnoe oraz zmniejszone wydalanie moczu. Stan ten często występuje u psów doświadczających długotrwałej izolacji społecznej.
Zespół izolacji
Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Georgii (Wydział Mikrobiologii Medycznej) wykazały, że psy trzymane w klatkach w izolacji zmieniają pozycję ciała częściej (pełzanie, bieganie, chodzenie), częściej wydają dźwięki (szczekanie, wrczenie, wycie, jękanie, piszczenie) oraz nadmiernie się pilnują (gryzienie się, lizanie, drapanie, trzęsanie się).
Wniosek: Izolacja społeczna to poważne zagrożenie dla dobrostania psa. Regularny kontakt z ludźmi, spacer, zabawa i trening to nie luksus, a konieczność biologiczna.