Jeden z znaków zdrowego psa to zdrowa sierść. Jeśli sierść staje się jaśniejsza, a włosy zmieniają strukturę, stają się kruche i suche, pies może cierpieć na dysplazję pąklińską.
Co to jest dysplazja pąklińska?
Dysplazja pąklińska u psów to grupa chorób charakteryzujących się zmianami we futrze. Wiele form jest dziedzicznych i występuje u ras takich jak husky syberyjskie, boksery, buldogi francuskie i angielskie. Niektóre zaburzenia hormonalne powodują problemy z pąkliнами włosowymi, co skutkuje dysplazją. Najczęściej dotyczy to pomerańczy i chow-chowów – według „Muller & Kirk's Small Animal Dermatology”.
Objawy
Pies z dysplazją ma suchą, kręconą sierść. Często rzuca pierwotną warstwę wierzchniego futra, która nie odrasta. Zostaje miększe, drugorzędowe futro. Nowe włosy mogą być skręcone. Niektórzy psy rozwijają łysinę. U psów trójbarwnych występuje czarna dysplazja pąklińska – dotyczy tylko czarnego futra. Niektórzy psy tracą całe czarne futro, zostawiając łysiny – według „The Genetics of the Dog”.
Diagnoza
Diagnozę stawia się na podstawie próbek skóry i włosów badanych pod mikroskopem pod kątem anomalii. Weterynarze szukają uszkodzonych lub nietypowych pąkliń, zniekształconych włosów i nietypowej liczby pąkliń w fazie spoczynku. Może też zamówić testy na zaburzenia hormonalne.
Leczenie
Jeśli przyczyną jest zaburzenie hormonalne, jego wyleczenie rozwiąże problem z futrem; jednak leczenie form dziedzicznych nie dało dotąd sukcesu. Weterynarze mogą spróbować syntetycznych retinoidów lub melatoniny – mogłyby poprawić stan i wzrost włosów. Niektóre formy dysplazji są cykliczne – pies sam wyzdrowieje, ale uszkodzenia i wypady włosów powrócą.
Wskazówki
Ze względu na podłoże genetyczne, psy z dysplazją nie powinny być hodowane, jeśli szczeniaki mają brać udział w wystawach – według „Skin Diseases of the Dog and Cat”. Ponieważ włosy mogą nie odrastać, nie wolno stryżeć ani golić psa, by usunąć kruche włosy – uszkodzone futro nadal chroni przed słońcem i zimnem.