Szczury mogą przekazać psy sześć poważnych chorób różnymi drogami. Nie wszystkie są śmiertelne, ale wszystkie niosą poważne ryzyko dla zdrowia psa i właściciela. Najlepiej unikać kontaktu psa ze szczurami i zachować ostrożność przy interakcji.
Leptospiroza – śmiertelna
Znana jako „lepto”, śmiertelna i łatwo przenośna choroba bakteryjna. Bakterie utrzymują się w nerkach zarażonych zwierząt. Proces przenoszenia to „wyrzucanie” – zarażone szczury wydzielają lepto z moczem. Psy zarażają się wąchając, oblizując lub połykając mocz lub zarażonego szczura, pijąc zanieczyszczoną wodę. Rany to kolejna droga infekcji.
Potencjalnie śmiertelna toksoplazmoza
Pasożyt Toxoplasma gondii odpowiada za toksoplazmozę, przenoszoną przy zjedzeniu zarażonego szczura. Szczury z toksoplazmozą rozwijają torbiele w mięśniach, gdzie pasożyt się rozmnaża. Psy mogą przechorować bezobjawowo, ale szczeniaki i suki w ciąży są bardziej wrażliwe. U szczeniaków: wymioty, gorączka, śmierć. U suk w ciąży: porony, martwe urodzenia, śmierć szczeniaków po urodzeniu.
Gorączka od ugryzienia szczura
Wywoływana głównie ugryzieniem lub drapnięciem zarażonego szczura. Pies może zarażenie się przez kontakt z martwym gryzoniem lub połykanie czegokolwiek zanieczyszczonego kalem chorego szczura. Psy zazwyczaj noszą chorobę bezobjawowo, ale mogą przekazać dwa gatunki bakterii (Streptobacillus moniliformis, Spirillum minus) na ludzi – śmiertelne bez leczenia, leczone penicyliną i ampicyliną.
Tularemia (gorączka królicza)
Zarażenie jedzeniem zarażonego szczura lub piciem wody zanieczyszczonej przez niego. Przewodnik: bakteria Francisella tularensis. Jak gorączka od ugryzienia, psy są wektorami – mogą zarazić ludzi przez rany lub kontakt z kalem. Tularemia śmiertelna dla psów bez leczenia; szybkie antybiotyki jedyna obrona. Występuje w większości USA.
Głistowate (niktowce)
Podobnie jak toksoplazmoza, niktowce przejmuje się zjedzeniem szczurów z larwami w mięśniach. Nie bezpośrednio groźne dla dorosłych psów – pasożyt żyje w jelitach, konkurując o pokarm. U młodych szczeniaków może pogorszyć odżywianie do śmierci. Łatwa diagnoza: makaronowate robaki w kalach. Łatwe leczenie i prewencja.
Rzadka i czasem śmiertelna dżuma
Najbardziej znana choroba od szczurów, u psów najrzadsza. Trzy formy: dżumowa, płucna, septycemiczna. Przenoszona ugryzieniem lub zgryzieniem zarażonego szczura. Inkubacja 2–7 dni. Objawy: duszność, wymioty, odwodnienie, śmierć. Psy mają wysokie naturalne odporności, ale mogą przenosić na ludzi.
Prewencja – klucz
Sanacja to podstawa. Czyste miski z wodą i jedzeniem z dala od dzikich zwierząt. Nie pozwól psowi polować na szczury: ugryzienia i zjedzenie oba ryzykowne. Mydłuj ręce po kontakcie ze szczurami domowymi przed dotykiem psa. Przy podejrzeniu infekcji – natychmiast do weterynarza.