Baylisascaris = nikczemnica wrzosa. Zaraża ludzi i inne zwierzęta. Wrzos z dorosłymi nikczemnicami = miliony jaj w kale. Jaja: 2-4 tyg. do zakaźności, przeżywają w środowisku LATAMI. Nikczemnice specyficzne gatunkowo (potrzebują konkretnego gospodarza do rozmnażania), ale ZARAZAJĄ też gospodarzy pośrednich (paratenicznych). Cykl larw Baylisascaris u gospodarzy pośrednich = bardziej niebezpieczne niż inne nikczemnice (np. Toxocara canis – nikczemnica psa).
Larwy Baylisascaris w człowieku
Po połknięciu jaj z środowiska → larwy przebijają ścianę jelita → krwiobieg → narządy, mięśnie. Organizm próbuje izolować/zniszczyć larwę → uszkadza WŁASNE tkanki. Larwy celują: wątrobę, oczy, mózg, rdzeń kręgowy.
Częstość zakażeń
Wrzosy: powszechne (Midwest, Pacyfik NW, Zachód, NE, Middle Atlantic USA). Zakażenia ludzi: rzadko diagnozowane. CDC 2003: 25 przypadków, 5 zgonów. Zwierzęta częściej (drapieżne na zarażonych).
Objawy
Zależą od ilości jaj i migracji larw. Pojawiają się po dniach/tygodniach. CDC: nudności, zmęczenie, powiększenie wątroby, utrata koordynacji, ignorowanie otoczenia, utrata kontroli ruchów, śpiączka, ślepotę. Objawy podobne u zwierząt (poza wrzosami) i ludzi.
Leczenie
Trudne – migrujące larwy poza jelitami nie da się zaatakować lekami. Odrobaczacze działają TYLKO w jelitach. Podejrzenie połknięcia kału wrzosa = NATYCHMIAST DO LEKARZA.
Prewencja
- Unikaj kontaktu z wrzosami i ich kalem
- NIE trzymaj wrzosów jako zwierząt domowych, NIE karczuj
- Zidentyfikuj i zabezpiecz miejsca przyciągające wrzosy (piaskownice, stawki), śmietniki szczelne
- Unikaj terenów zanieczyszczonych kałem wrzosa – naucz się go rozpoznawać: ciemny, walcowaty, silny zapach