Ropień = choroba skórna od pasożytniczych ropieńców. Umiejscowienie: łagodny do ciężkiego świąd, gryzienie skóry, łysienie, infekcje wtórne, skorupki. Pasożyty masowo atakują i mnożą. Boli, nietraktowany = toksyczny.
Demodex canis (ropień demodektyczny)
Mikroskopijny pasożyt. Psia do 12 mc. Normalnie w porach, nie szkodzi. Ale produkuje substancję obniżającą odporność na siebie → masa mnożenia. Objawy: łysienie okołoodwadowe, wargi, przednie łapy. Może samozniknąć w 3 mc lub uogólnić się (całe ciało) – wtedy weterynarz. Skóra: łuska, zaczerwienienie, skorupki. Infekcje bakteryjne wtórne. Bardzo bolesne.
Cheyletiella (ropień chejlelowaty)
Duży, rdzawy pasożyt – widoczny pod lupą. Szczenięta. Objaw: „chodząca forfora” (pyłek na grzywie, głowie, szyi). Bardzo zaraźliwy, ale krótki. Łagodny świąd. Pasożyt szybko ginie poza psem.
Sarcoptes (ropień pchli / skrępica)
Mikroskopijny. Samica wierci w skórę, złada jaja → intensywny świąd. <3 tyg: jaja → dojrzałe → własne jaja. Pies gryzie, kopie skórę. Wrzody, infekcje wtórne → antybiotyki + antyparazytowe. Diagnoza trudna: pasożyt trudny do znalezienia w skrobieniach. Trzeba rozdzielić sierść, szukać ugryzień. Infekcja wtórna utrudnia. Objawy: skorupki na uszach, gwałtowny świąd, łysienie (uszy, twarz, łapy, łokcie) → rozprzestrzenia się. Zaraźliwy dla psów i ludzi.
Leczenie ropnia
Amitraz (Mitoban) – preparat miejscowy, ~80% skuteczności.
Iwermektyna (Ivomec) – antyparazytowe, bezpieczne, wysoko skuteczne na Demodex.
Prewencja
Zdrowy, higieniczny pies w czystym środowisku = odporny na pasożyty. Regularne wizyty u weterynarza.