Koronawirus psia (CCV) to wysoce zakaźna choroba wirusowa atakująca wnętrze cienkiego jelita. Psy z niedojrzałym lub osłabionym układem odpornościowym są bardziej narażone i trudniej wyzdrawieją, bo wirus musi "przebiec". Profilaktyka najlepsza, ale szybkie leczenie poprawia prognazę.
Przenoszenie
CCV wysoce zakaźny, nie wymaga kontaktu z chorym psem. Chory pies wydziela wirus z odchodami, choroba rozprzestrzenia się kontaktem z zanieczyszczonym obszarem. Np. chory pies w parku robi na trawie, inny pies w to stąpa, przenieś na inną trawę. Trzeci pies wallows w trawie, wirus zostaje na sierści w brudzie. Wirus żyje poza organizmem długo – gdy pies się lizie, zaraża się. Chory pies może wydzielać wirus aż do 6 miesięcy.
Objawy
Objawy CCV zróżnicowane, od łagodnych do ciężkich. Biegunka w 1–3 dni po ekspozycji, specyficzny zapach z nietrafioną krew. Wymioty mogą, a nie muszą. Większość psów: słabość, apatia, utrata apetytu, gorączka.
Leczenie
Brak leczenia przyczynowego CCV. Weterynarz leczy objawy: zapobiega odwodnieniu, poprawia komfort. Zalecany odpoczynek w klatce. Przy silnych wymiotach/biegunkach – płyny dożylnie. Antybiotyki profilaktycznie na infekcje wtórne, leki przeciw wymiotom. Jedzenie wstrzymuje do ustania wymiotów, potem dawkuje stopniowo małymi porcjami.
Prognoza
CCV samotny rzadko śmiertelny przy szybkim leczeniu, objawy ustępują w ok. tydzień. Często CCV współwystępuje z parvowirusem – kombinacja znacznie groźniejsza, często śmiertelna.
Profilaktyka
Istnieje szczepionka na CCV, ale jej stosowanie kontrowersyjne. Wiele klinik włącza ją w złożoną szczepionkę (nosówka/parvo/leptospiroza/koronawirus), inne odradzają. Ogólnie: jeśli pies często spotyka inne psy (parki, wystawy) – szczepionka zalecana. Ważne: unikać kontaktu z psami o nieznanej historii szczepień, choć nie zawsze możliwe.