Psy mogą żyć do późnych lat nastolatkowych, a nawet do 20. roku życia. Osoby planujące adopcję lub zakup psa muszą pamiętać, że seniorzy (powyżej 7. roku życia) mają specjalne potrzeby zdrowotne. Większość z nich jest leczalna, jeśli opiekun wykaże cierpliwość i oddanie.
Karmienie
Seniorzy nie potrzebują tylu kalorii jak młode, rosnące psy. Są mniej aktywni. Jeśli karmimy ich tak samo jak dawniej, szybko otyną. Nadwaga u seniorów drastycznie zwiększa ryzyko chorób serca, cukrzycy, reumatyzmu i problemów z koordynacją, według Dog Owner's Home Veterinary Handbook.
Funkcje fizjologiczne
Starsze psy często mają problemy z nietrzymaniem moczu lub stolca. Przyczyny: reumatyzm utrudnia szybkie wyjście, infekcje pęcherza, senilność, cukrzyca (jeśli pies pije więcej wody). Powyżej 6. roku życia ryzyko cukrzycy rośnie, według WebMD. Starsze samce często nie podnoszą nogi, by oddawać mocz, a sidzą jak szczeniaki.
Mit: „Stary pies nie naucz się nowych sztuczek”
Fałsz. Starsi psy mogą uczyć się nowych rzeczy. Zabawek intelektualnych, nowe doświadczenia i regularny ruch mogą opóźnić zespół dysfunkcji poznawczych, według weterynarza Nicholas Dodmana. Choć leki, dieta i aktywność pomagają, psy z tą chorobą nadal potrzebują nadzoru.
Ostrzeżenie: odporność
Seniorzy łatwiej zarazają się grzybicą, bo ich układ odpornościowy słabnie (peteducation.com). Unikaj kontaktu z szczeniakami i chorymi psami. Wewnętrzne narządy (płuca, nerki) pracują gorzej. Seniorzy potrzebują większego nadzoru i codziennego przeglądu, by szybko wykryć nietypowe objawy.
Kiedy do weterynarza – pilne objawy
Według Dog Owner's Home Veterinary Handbook, natychmiastowa wizyta jest konieczna przy: spadku wagi, braku apetytu, wzmożonym oddawaniu moczu i piciu, problemach z oddychaniem, krwi w ślinie lub jakichkolwiek wyrostkach (pod lub na skórze).