Niektóre psy rodzą się głuchowe lub z wadą słuchu, inne tracą słuch z wiekiem. Przy odpowiednim zarządzaniu i dostosowaniu, głuchy pies może być wspaniałym towarzyszem. Można go wytrenować na reagowanie na sygnały gestowe zamiast komend głosowych. Na obroży warto umieścić znacznik: „Pies głuchy” – na wypadek zgubienia.
Wskazówki głuchoty
Głuchota wrodzona często występuje u dalmatyńczyków. Psy białe z białą skórą często rodzą się głuchowe. Objawy: brak reakcji na głośne dźwięki lub głos właściciela, łatwe przerażanie. Test: poza zasięgiem wzroku psa – gwizd, mocne klaskanie, dzwonienie kluczy, trzęsanie puszki. Brak reakcji – wizyta u weterynarza. Pełna diagnoza to test BAER (Brainstem Auditory Evoked Response) – ten sam, co u niemowląt. Komputer rejestruje reakcję mózgu na bodźce dźwiękowe.
Przewlekłe zapalenia ucha
Psy z nawracającymi zapaleniami ucha mogą stracić słuch. Objawy: wrażliwość uchu, pochylenie głowy, brak równowagi, zły zapach lub wydzielina. Rasy z wiszącymi uszami są bardziej narażone. Czystość uszu i regularne kontrole to podstawa. Nawet łagodne zapalenie wymaga leczenia weterynaryjnego – stałe infekcje prowadzą do częściowej lub całkowitej głuchoty.
Głuchota nabyta (wiekowa)
Starość często przynosi głuchotę. Objawy narastają stopniowo i są mniej oczywiste: ignorowanie właściciela, brak reakcji na komendy, nieświadomość typowych dźwięków (otwieracz puszk). Konieczność dotknięcia psa, by przyciągnąć uwagę. Głuchy senior może nie pełnić funkcji strażnika – nie reaguje na dzwonek czy auto, dopóki nie zobaczy. Większość starszych psów dobrze radzi sobie z brakiem słuchu w bezpiecznych warunkach.
Leki i inne przyczyny
Antybiotyki z grupy aminoglikozydów mogą uszkodzić ucho, tak samo urazy głowy czy choroby (np. nosówka psia). Jeśli pies przyjmował te leki, doznał urazu lub ciężkiej choroby i wydaje się głuchy – skonsultuj weterynarza.