Parwowirus, typowo atakujący szczeniaki, może być śmiertelny. Leczenie musi być błyskawiczne. Nie ma leku na wirus – terapia polega na utrzymaniu psa przy życiu, gdy jego organizm walczy z infekcją. Stosuje się: dozuwanie płynów, elektrolity, leki, antybiotyki, metody homeopatyczne i ziołowe. Skutki uboczne należy monitorować i zgłaszać weterynarzowi – niektóre wymagają korekty leczenia.
Wymioty i biegunka
Szczeniak będzie wymieniać i mieć biegunkę podczas leczenia – to wirus i skutki leków. Utrata płynów jest niebezpieczna, dlatego kluczowe jest nawadnianie. Weterynarz może dać leki przeciwmdłowe i przeciwbiegunkowe.
Przyspieszone tętno
Tętno szczeniaka trzeba regularnie kontrolować. Normą jest ok. 120 uderzeń/min. Jeśli skoczy drastycznie wyżej – natychmiast powiadom weterynarza. Może to oznaczać konieczność zwiększenia dozu płynów.
Słabość
Układ odpornościowy pracuje na wyrost, cała energia idzie na walkę z wirusem. Szczeniak jest słaby, chrapie, widocznie chudnie.
Dezorientacja
Szczeniak może wydawać się zgubiony, zatępiony, mało reagujący. To część ogólnej słabości, ale może być też skutkiem leków (np. ondansetron, dolasetron, maropitant).
Skurcze mięśni
Podczas dozuwania potasu (elektrolity) wysoki poziom potasu może wywołać skurcze. Jeśli są silne – zmniejsza się dawkę potasu.
Trudności z oddychaniem
Częstotliwość oddechów też pod kontrolą. Szybkie oddychanie – zwiększyć płyny. Trudności z oddychaniem – możliwa reakcja alergiczna na lek.