Funkcja leku
Choroba Cushinga uderza starsze psy i konkretne rasy. Gdy pies raz zachoruje, jest to schorzenie dożywotnie. Choć można je zarządzać dietą i lekami i sama w sobie nie jest śmiertelna, może prowadzić do niebezpiecznych infekcji wtórnych.
Podstawą choroby Cushinga jest zaburzenie hormonalne. Ucisk na przysadkę, zazwyczaj guz w mózgu, sprawia, że uwalnia ona za dużo kortyzolu. Ponieważ kortyzol to hormon stresu, ten nadmiar sprawia, że organizm nadreaguje i przyspiesza starzenie.
Objawy Cushinga podobne do typowych znaków starzenia. Psy są wyjątkowo spragnione i kapią w domu. Stają się drażliwe, sierść staje się rzadka i matowa. Cushing może powodować wypływanie sierści i wygląd "piwniczego brzucha".
Leczenie
Leczenie Cushinga to dożywotni plan diety i leków. Leki na Cushinga celują w kontrolę przysadki i ograniczenie uwalniania kortyzolu. Jeśli przyczyną jest operowalny guz w mózgu, można go usunąć chirurgicznie, by przywrócić normalną funkcję przysadki.
Selegilina HCL
Selegilina HCL znana też jako deprenyl i Anipryl. Lek ten stosuje się przy Cushingu wywołanym dysfunkcją przysadki. Lek uwalnia dopaminę w mózgu, co z kolei hamuje produkcję hormonów stresu jak kortyzol. Lek ten staje się powszechnie przepisywany przy Cushingu.
Historia
Selegilina HCL wprowadzono do medycyny weterynaryjnej w 1996 r. i od razu zyskała popularność. Stosuje się ją tylko przy Cushingu pituitarnego, bo kontroluje hormon uwalniany przez przysadkę. Selegilina zastąpiła Lizodren, który wykazał negatywne skutki: niszczenie fragmentów nadnerczy, anoreksję, wymioty, biegunkę. Selegilina stworzono jako łagodniejszą metodę kontroli hormonów.
Działania uboczne
W przeciwieństwie do innych leków na Cushinga, selegilina ma aspekty pozytywne. Biuletyn AMCA mówi, że w praktyce i testach laboratoryjnych unikała niszczenia innych obszarów mózgu i faktycznie przywracała charakter psa. Psy na tym leku pokazują wzrost energii i aktywności, częściej wchodzą w interakcje z rodziną.