Większość szczeniaków rodzi się z pasożytami (PetEducation.com), a wiele dorosłych psów zaraża się w trakcie życia. Przenoszone od matki lub z fekaliów. Zazwyczaj niegroźne, jeśli wyleczone na początku. Jeśli pozostają – anemia i inne poważne problemy. Tylko leki odrobaczające skutecznie usuwają robaki. Sklepowe de-wormery słabsze – najlepsze od weterynarza.
Głowice (Roundworms)
Najczęstszy pasożyt psów. Żyją w jelicie cienkim. Zazwyczaj Toxascaris leonina lub Toxocara canis (najczęstsze). Szczeniak zaraża się od matki (płodowość lub mleko), dorosły – zjedzeniem jajek z gleby/fekalii. Jaja wylęgają się w jelicie. Pies z głowicami często wydaje je z kałem – wyglądają jak makaron. Wiele leków, większość prewentyw na pasożyty sercowe chroni też przed głowicami.
Kijowce (Whipworms)
Żyją w jelicie grubym, wyglądają jak kije. Zarażenie: jajka mikroskopijne w jedzeniu/wodzie. Po ~3 miesiącach wylęganie, wklejanie się w ścianę jelita, krew. Lekka infekcja – brak objawów (tylko badanie kału). Ciężka: śluz/krew w kale, biegunka. Weterynarz przepisze lek.
Nicienie (Hookworms)
Jedne z najczęstszych i najgroźniejszych. Mają struktury zębopodobne/plyty tnące w ustach – przyssawają się do jelita, piją krew. Ciężka infekcja = groźna dla życia anemia. Zarażenie: połykanie lub larwy wiercące się przez skórę. Trwałe w glebie/dnie kenneli. Badanie kału i leki u weterynarza.