Psy są narażone na wiele rodzajów robaków atakujących narządy wewnętrzne. Silne pasożytnictwo może zabić psa lub szczeniaka, ale większość rodzajów robaków u psów da się łatwo zapobiec. Ponieważ wiele typów robaków przekazuje się przez ugryzienia pchł lub komarów, regularna profilaktyka zewnętrznych pasożytów pełni podwójną funkcję – chroni też przed robakami.
Nicienie
Znane też jako askaridy, to najczęstszy typ robaków u psów, według „Poradnika Weterynaryjnego Właściciela Psa”. Dwa najczęstsze nicienie psów to Toxocara canis i Toxocara leonina. Psy zarażają się nicieniami, zjadając zainfekowane zwierzęta lub ziemię z jajami nicieni. Szczeniaki łapią nicienie z mleka matki i przez łożysko. Dojrzałe nicienie mogą dorastać do 18 cm i znajdować się w wymiotach lub stolcu.
Haczyńczyce
Psy i szczeniaki zarażają się haczyńcem podobnie jak nicieniami, ale larwy mogą też wwiercić się w poduszki łap i dotrzeć do żołądka. Dorastają tylko do 1 cm, ale wciąż mogą zaszkodzić. Przyssawują się do ściany jelita w sposób podobny do taśmicy i powodują krwawicę, niedokrwistość i utratę wagi. Weterynarz dr Dawn Ruben zauważa, że jaja haczyńca giną od zimna, więc haczyńce są problemem w gorących i wilgotnych regionach lub porach roku.
Taśmice
Pchły zjadają jaja taśmicy i się zarażają. Psy zjadają pchły i zarażają się. Małe robaki trafiają do jelita i przyczepiają hakowate usta do tkanki, wchłaniając składniki odżywcze przeznaczone dla psa. Mogą dorastać do ponad 15 cm. Uwalniają ruchome worki z jajami wyglądające jak ziarna ryżu – w stole, pod ogonem lub po tylnych łapach.
Wąsowce
Wąsowce przypominają bladkie, miniaturowe buławy – stąd nazwa. Dorosłe osiągają 2–3 cm. Jaja wąsowca wylatują z organizmu gospodarza (np. psa) i mogą przeżywać w ziemi przez 5 lat. Pies zaraża się, połkając mikroskopijne jaja. Robaki zakotwiczą w jelitach i będą się rozmnażać. „Poradnik Weterynaryjny Właściciela Psa” zaznacza, że jaja trudno znaleźć w próbce stułu. Ale wąsowce zazwyczaj dają śluzowy biegunkę, co ułatwia diagnozę.
Robak sercowy
Robaki sercowe (Dirofilaria immitis) przenoszone są przez komary. Mikroskopijne larwy (mikrofilarie) żyją we krwiobiegu, a następnie migrują do serca. Tam rosną w grube, makaronowate ciała i mogą ostatecznie zablokować serce psa, doprowadzając do śmierci. Na zabicie mikrofilarii i dorosłych robaków sercowych stosuje się różne leki.
Robaki płucne
Te robaki przypominają bladkie włoski do 1 cm długości. Żyją w innych stworach, np. gryzońach lub żabach. Gdy pies wzięje zainfekowane zwierzę do pyska, robaki płucne trafiają do nosa, a następnie do płuc. Jaja wydalają się z stolcem.