Padaczka psa = stres. Zrozumienie typu ułatwia właściwe postępowanie. Kilka typów, każdy z charakterystycznymi cechami.
Padaczki tonikowo-kloniczne (grand mal)
Łagodne lub ciężkie (grand mal). Faza tonikowa: pies pada, wyciąga kończyny. Grand mal – utrata przytomności, oddech może ustąć. Po 15–30 s: faza kloniczna – ruchy na miejscu (robienie nogami, skubanie). NIE wkładaj ręki/przedmiotu do ust – psy NIE połkają języka. Dodatkowo: rozszerzone źrenice, ślinienie, mocz/stolec. Związane z epilepsją pierwotną.
Padaczki petit mal
Rzadkie u psów. Krótkie (sekundy): utrata napięcia mięśni, pusty wzrok, obrót oczek w górę, krótka utrata przytomności. Niektórzy weterynarze wątpią w występowanie u zwierząt lub diagnozę błędną.
Padaczki częściowe (fokalne)
Ruchy ograniczony do jednego obszaru: drgania mięśni, skurcz jednej kończyny, skurcze twarzy, odwracanie głowy/ciała. Mogą przejść w tonikowo-kloniczne. Epilepsja wtórna.
Padaczki złożone częściowe
Seria dziwnych/złożonych zachowań powtarzających się przy każdej padaczce. Ludzie: zaburzenia myślenia/odczuwania/emocji (strach). Psy: ślinienie, skubanie, łapanie much, agresja, hysteryczne bieganie, chowanie, wokalizacja. Epilepsja wtórna.
Status epilepticus
Ciągła padaczka >5 min (do 30 min). ZAGROŻENIE ŻYCIU. Może wystąpić u psów bez historii (uraz mózgu, toksyny, choroby). Najczęstsze przy historii tonikowo-klonicznych, też przy epilepsji wtórnej.
Padaczki seryjne (cluster)
Wiele padaczek w krótkim czasie. Krótkie przerwy przytomności, często mylone ze statusem epilepticus. TAKŻE ZAGROŻENIE ŻYCIU – NIEZALEŻNIE OD DIAGNOZY: PILNIE WETERYNARZ.