Jak leczyć grzybicę skóry u kotów

Dobranie właściwego leczenia grzybicy skóry u kotów to często metoda prób i błędów. Choroby grzybowe mogą objawiać się widocznymi zmianami lub jako stan wtórny po urazie. Otwarte rany pozwalają grzybom z powierzchni skóry penetrować do organizmu, stając się zakażeniem układowym. Wczesne rozpoznanie objawów daje przewagę w leczeniu.

Infekcja grzybowa u kota – definicja

Gryby to duża grupa organizmów żyjących w glebie lub substratach organicznych. Rozprzestrzeniają się zarodnikami. Choroby grzybowe dzielą się na dwie kategorie: te atakujące skórę i błony śluzowe oraz zakażenia układowe, które zaczynają się na skórze i penetrują przez ranę, rozwijając się wewnętrznie i uszkadzając mózg, nerki, płuca i inne narządy. Diagnoza jest trudna – weterynarz może zamówić biopsje, rentgen, hodowle grzybów, badania krwi. Leczenie bywa eksperymentalne – próbuje się różnych preparatów do poprawy. Różne gatunki grzybów są oporne na różne leki.

Grzybica (ringworm)

Mimo nazwy nie jest to robak, ale grzyb. Rozpoznawana jako czerwony okrągły plam z jasnym centrum. Jest zoonoza – łatwo przechodzi zwierzęta–człowiek. Diagnoza: hodowla skóry, lampa Wooda do oceny zasięgu. Łagodne przypadki – maść miejscowa, zaawansowane – kąpiele wapienno-siarkowe, leki doustne (itraconazol). Ponowny test po 3 tygodniach.

Częste infekcje grzybowe – kriptokokoza

Zapalenie skóry i sierści wywoływane przez drożdżowatego grzyba Cryptococcus neoformans. Atakuje młode dorosłe koty. Zakażenie wdychaniem zarodników. Objawy: katar, kichanie, wydzielina nosowa śluzowo-krwista, guzki nosowe, ryzyko zapalenia mózgów, uszkodzenia oczne, ślepotę. Leczenie: maści, proszki, spraye, antybiotyki, szampony przeciwgrzybowe w łagodnych przypadkach.

Grzybica skóry z fekalii – histoplazmoza

Glebę bogatą azotem zasiedla Histoplasma capsulatum. Zarodniki na guanie nietoperzy i ptaków. Wpływa na wątrobę, oczy, układ oddechowy, powoduje zmiany skórne (węzłowate, wrzodziejące, wydzielające płyn). Objawy: gorączka, utrata apetytu, apatia, słabość. Diagnoza: morfologia, biochemia, mocz, USG/RTG. Leczenie: leki przeciwgrzybowe 4–6 miesięcy, kontrole co miesiąc.