Wirus herpes psa to CHV-1 (canine herpes virus). Powszechny na całym świecie – do połowy psów miało do niego kontakt i może być nosicielem. Starsze psy zazwyczaj łatwo wyzdrowieją, ale wirus zostaje w organizmie w stanie uśpionym. Problemy pojawiają się przy szczeniaczkach.
Identyfikacja u dorosłych psów
Objawy: jękanie, słabość, wydzielina z nosa, depresja, anoreksja, ból brzucha, biegunka, niepłodność, zmiany na penisie u samców, poronienia u suczek, żółtawe kal, utrata odruchu ssania.
U szczeniaków
Efekty widoczne po 3–7 dniach. Szczeniata nie chcą ssąć, wyglądają na zmęczone i cierpiące, wymiotują, mają płytkie oddychanie, wydzieliny z nosa/oczu, żółte kale, krwawienia dziąseł, padaczki. Bardzo młode szczeniata mogą umrzeć w ciągu 12–48 godzin.
Leczenie
Nie ma leczenia na wirusa. Dorosłe psy: odpoczynek i opieka. Leki nie działają. Zdrowe psy dorosłe zazwyczaj przezwyciężają fazę aktywną. Szczeniata: ciepło, opieka, karmienie sondą (małe zainteresowanie ssaniem). Trudno im przejść chorobę.
Szczepionka
Dostępna w Europie (Eurican Herpes 205), w USA nie. Skuteczna przez 60 dni, zmniejsza ryzyko przekazania wirusu w ciąży, porodzie, karmieniu.
Profilaktyka/dezynfekcja
Wirus łatwo zabijać: nasłonecznienie, temperatura >40°C. Środki dezynfekujące: 50% izopropylowy alkohol + 50% woda; 50% Listerine + 50% woda; 1 litr wody + 7 łyżek bielizny.