Corgi hodowlane jako psy pasterskie na farmach w Pembrokeshire i Cardiganshire (Walia). Dwa typy: Cardigan Welsh Corgi (nieco większy) i Pembroke Welsh Corgi (najmniejszy w grupie pasterskiej). Do 1934 uważane za jedną rasę. Mimo podobieństw – istotne różnice.
Pochodzenie
Walia. Jedna z najstarszych ras – zapisy z migracji Celtyków 1200 p.n.e. Polowanie i pasterstwo bydła. Doskonali towarzysze – bardzo lojalni.
Cecha
„Corgi” = „mały pies” w walijskim. Obie rasy pasterskie. Silne głowy, duże spiczkowane uszy. Mniejsze psy, wydłużone ciała, krótkie nogi.
Cardigan Welsh Corgi
Blisko pokrewny jamnikowi. Większy, nieco dłuższe ciało. Długość 26,5–31,5 cm, waga 13,5–16 kg. Futro: rudy, brylant, zoboly, blue merle. Długi, lisowaty ogon. Spokojniejszy, bardzo łagodny.
Pembroke Welsh Corgi
Popularniejszy w USA. Prawdopodobnie krzyżówka cardigana z vallhundem szwedzkim (pies Wikingów). Lżejsza budowa kości. Futro podwójne: górne grube, średnie; podfutro gęste, krótsze, wodoodporne. Kolory: rudy, ciemnobrązowy, zoboly, czarny i zbrązowiony. Ogon kupowany maksymalnie krótko. Pies żywiołowy, sportowy, odważny temperament.
Opieka
Minimalna pielęgnacja. Szczotkowanie 2x/tydzień pomaga przy linieniu. Pembroke: skłonność do zaćmy, dysplazji siatkówki, dysplazji bioder, choroby dysków, choroby von Willebranda. Cardigan: wyższa incydencja jaskry, dysplazji bioder, zapalającej się mielopatii. Cardigany: nadmierne jedzenie, otyłość – pilnować wagi.